Archive Monthly Archives: November 2012

Een makkelijke manier om jouw stress symptomen op te lossen

Wat als je in dit blog bericht kunt kennis maken met een hele praktische en eenvoudige manier om met stress om te gaan? Een manier die je stress letterlijk in een mum van tijd verlicht en zelfs kan oplossen? Als je even enkele cijfers en feiten omtrent stress bekijkt, is de kans heel groot dat jij daar af en toe, of heel regelmatig en zelfs nu, ook last van hebt.

[frame title=”” href=”” src=”http://stevenvrancken.com/de-blog/wp-content/uploads/2012/11/stress-op-werk.jpg” width=”180″ height=”140″ align=”left” alt=”Frame Left”] [dropcap2]W[/dropcap2]ist je dat er in Japan jaarlijks 10.000 doden vallen ten gevolge van lange werktijden en stress op het werk? Dat is gigantisch! In België is`t nog niet zo erg, maar toch. In ons land klagen 31 % van de werknemers over een te hoge werkdruk en 12,8 % over een extreem hoge werkdruk (deze cijfers dateren van 2009, en ik geloof niet dat het er ondertussen fel op verbeterd is).

Er zijn zelfs vele specialisten die beweren dat al onze ziekten en depressies ontstaan door stress. Langzaam maar zeker stapelt al die spanning zich op in ons lichaam, in onze emoties, in ons hoofd… en`t leven kan dan echt kl*te zijn: je voelt je moe en futloos, je slaapt slecht, je bent prikkelbaar en je eetgewoontes zijn ontregelt.

[frame title=”” href=”” src=”http://stevenvrancken.com/de-blog/wp-content/uploads/2012/11/lopende-neus.jpg” width=”259″ height=”334″ align=”right” target=””] [dropcap2]Z[/dropcap2]oals ikzelf toen ik als ambiteuze en succesvolle straattheater artiest aan het toeren was met mijn productie ‘De lopende neus’. Ik werkte me te pletter, letterlijk en figuurlijk. Een jaar zo goed als plat gelegen, ontelbare slapeloze nachten, met daarbij nog eens een zware eczema crisis bovenop. Het had niet veel gescheeld of ik was uit het leven gestapt.
: ik was alles kotsbeu. Ik moest, niets hebben van al de traditionele medicatie en hulpverlening, ik had die weg al eens bewandeld en die had me niets duurzaam opgeleverd. Ik wilde het op een andere en natuurlijke manier oplossen, zonder afhankelijk te worden van iets buiten mezelf.

Natuurlijk, er zijn talloze manieren om met stress om te gaan. Waarbij de beste die natuurlijk is om er in de eerste plaats geen te creëren. Toch, de drie voornaamste pijlers die ik daarbij zie zijn:

  1. Een gezonde, harmonieuze levensstijl (eten, slaap, werk, sociaal contact, rust,…)
  2. Een goede, volledige ademhaling
  3. Tevreden zijn met wat er is, en vooral doen wat je graag doet.
[frame title=”” href=”” src=”http://stevenvrancken.com/de-blog/wp-content/uploads/2012/11/emotionele-stress.jpg” width=”180″ height=”140″ align=”left” alt=”Frame Left”][dropcap2]T[/dropcap2]och, hoe gezond en harmonieus we ook kunnen leven, en hoe goed we ook ademen en tevreden zijn met wat er is, soms heb je het gewoon vlaggen. Ik begon me, toen ik er helemaal door zat, vooral toe te leggen op muziek en mijn stem; wat ondertussen is uitgegroeid tot mijn beroep. En het is via die invalshoek dat ik je dus graag een tip meegeef die je kan helpen om eventuele stress op te lossen, en die je gedachten en emoties tot rust kan brengen.

Het is een heel eenvoudige oefening, en als je reeds vertrouwd bent met stem- en/of klankwerk, dan is die wellicht niet onbekend. Het komt neer op ‘hummen’, één van de vele stem- en klankoefeningen die helpen om stress op te lossen. Lees aub nog even verder. Verderop kan je naar de audio horen waar je me de oefening hoort uitleggen en demonstreren.

Yep, deze oefening is zo eenvoudig dat je misschien wel denkt dat het te mooi is om waar te zijn. Maar niets is minder waar! Waarom zou het leven niet simpel kunnen zijn? Het is toch het proberen waard?

Er zit een enorme kracht in je stem! Het is de enige manier waarmee je jouw lichaam langs binnenuit een zachte massage kunt geven: met trilling en met klank. Wanneer je jouw stem laat klinken, met als basis een goede lichaamshouding en een diepe ademhaling, reist die klank via hele kleine trillingen langs je keel naar je borst, je ruggengraat, je longen naar al je organen. En zelfs ook naar je hoofd en je hersenen.

[frame title=”” href=”” src=”http://stevenvrancken.com/de-blog/wp-content/uploads/2012/11/stemwerk.jpg” width=”251″ height=”181″ align=”left” alt=”Frame Left”] [dropcap2]H[/dropcap2]et is daarin dat ik me ondertussen heb gespecialiseerd: muziek, klank en stem. En ik verzeker je: het is een methode die werkt en uitermate effectief is. Natuurlijk, ik kan je geen garanties geven hè, en neem ook geen verantwoordelijk op over wat je met deze informatie doet. Het is mijn intentie om vrijuit over mijn ervaringen te delen, met de wens dat jij er op jouw manier iets mee bent, om een rustiger, meer ontspannen en energieker leven te leiden!

Ben je er klaar voor om deze oefening te doen? Ben je bereid om iets nieuws te experimenteren? In 10 minuten tijd leg ik je de oefening uit, en geef ik meer inzicht in hoe je jouw stem kunt gebruiken om meer ontspanning in je leven te creëren.

[dropcap2]O[/dropcap2]f om jezelf te verdiepen in iets waarvan je al weet dat het jou veel kan brengen? 

Zorg er dan voor dat je minimum 10 minuten tijd uittrekt, zonder gsm, email of andere zaken die je kunnen storen. Als je dat nog niet eens kunt, heeft het echt geen zin om hieraan te beginnen. Dan vind je beter, in plaats van klank / stemwerk / stemtraining, een andere manier om met stress te leren omgaan, even goede vrienden.

O ja, dat ben ik vergeten te vertellen in onderstaande audio: wanneer de oefening daadwerkelijk begint (ik geef eerst nog wat uitleg), SLUIT DAN JE OGEN. En het spreekt voor zich, wanneer je deze oefening daarna eens op jezelf doet, overdag, en het is nodig om je ogen open te houden, tijdens het wandelen of afwassen bv., open ze dan hè!

En natuurlijk, zoals altijd, ben ik benieuwd naar je reacties, onderaan dit bericht kan je reageren.

Het ‘Hummen’ is één van de vele oefeningen die aan bod komen tijdens een workshop – hier vind je meer info over de workshops & trainingen.

Over de zin en de onzin van GAS-boetes: humor, toekomst of science fiction?

Het toekomst verhaal dat je nu gaat lezen, is voor mij alles behalve serieus bedoeld. Het is eerder een humoristische kijk op heel het GAS-boetes gebeuren, een uitvergroting, het ‘bij de haren trekken’, om het zo dan beter te kunnen relativeren om andere, meer geïnspireerde keuzes te kunnen maken.

[dropcap2]G[/dropcap2]isteren, woensdagochtend 11 november 2015,  toen ik in`t station van Antwerpen aan het LDB-loket stond aan te schuiven (ik leg dadelijk wel uit wat een LDB loket betekent) gebeurde er iets hilarisch. Mocht ik dit bericht een paar jaar geleden geschreven hebben, zou je denken dat dit science fiction is. Alhoewel.

[frame title=”” href=”” src=”http://stevenvrancken.com/de-blog/wp-content/uploads/2012/11/841507_sandwich.jpg” width=”90″ height=”90″ align=”left” alt=”Frame Left”] Twee jaar geleden werd er een jongere aangehouden en bestraft door de politie omdat die een broodje aan het opeten was op de trappen van een kerk in Mechelen. Als ik het me goed herinner moest die iets van een € 100 boete betalen. 

Nu nog zijn er voor- en tegenstanders voor deze omstreden GAS-boetes, die ooit in`t leven waren geroepen om ‘de orde en de overlast’ te handhaven.

Nonchalant op een bank zitten, een peuk in de riool gooien die er niet invalt, per ongeluk een papiertje verliezen op straat, luidop praten in de nacht op straat voor een raam waar mensen slapen… alles kan worden beboet. Natuurlijk, overlast en onveiligheid in de stad vraagt om oplossingen, maar is een GAS boete dé manier?

En het gekke van die GAS-boetes is, toen ook al, dat er nu nog steeds alles behalve duidelijkheid is. Het zou je weken studie kosten om van al de mogelijke boetes in elke mogelijke stad op de hoogte te zijn, want overal is er verschil.

Mensen krijgen in deze GAS-staat, steeds meer en meer schrik om gewoon nog maar op straat te komen, terwijl dat nu net de plek bij uitstek is om elkaar te ontmoeten.

[frame title=”” href=”” src=”http://stevenvrancken.com/de-blog/wp-content/uploads/2012/11/1400657_printed_circuit_board.jpg” width=”200″ height=”200″ align=”right” target=””] Nu, 2 jaar later, in 2015, ziet de realiteit er pas echt schrikwekkend uit. Ik stond dus gisteren aan`t LDB-loket in`t station van Antwerpen aan te schuiven om een treinticket te kopen. LDB staat voor “Levens-Data-Barcode”, die via een chip onder je huid langs de binnenkant van je pols wordt ingeplant. Je krijgt deze chip gratis en voor niets van de Staat. Alleen wanneer je een chip wenst die ook licht geeft in`t donker, en die je stappen telt wanneer je wandelt, moet je bijbetalen.

Alles is tegenwoordig electronisch en geautomatiseerd. Je kunt gaan shoppen, kleren passen, bloemen kopen zonder ook maar één keer nen echte mens in de ogen te kijken. Dat totalitaristisch LDB-machien krijgt zo in een miliseconde toegang tot je bankgegegens, je sis-kaart, je beroep, al je hoogstpersoonlijke emails en natuurlijk ook je betaalkrachtigheid – als je bijvoorbeeld een treinticket wilt kopen. En het afscannen op mogelijke terroristische en potentiële GAS-achtige gedragingen hoort daar natuurlijk standaard bij.

Yep, in 2015 leven we in een tijd waar privacy een voorrecht is voor de rijken, Big Brother Is Watching You.

[frame title=”” href=”” src=”http://stevenvrancken.com/de-blog/wp-content/uploads/2012/11/428425_morning_rooster.jpg” width=”300″ height=”219″ align=”left” alt=”Frame Left”][dropcap2]D[/dropcap2]ie dag had ik me overslapen. Ik had mijn nieuwe bio-sonische bijenwas oorstopjes uitgetest, en ze werkten fantastisch. Ja hoor, de wereldregering had kort geleden een ochtendklok ingesteld om de mondiale werkloosheid tegen te gaan. Een ingenieus satelliet systeem (uitgevonden door de Amerikaan B. Ush) belt elke ochtend om klokslag 6 uur naar alle GSM in de specifieke tijdszone om de bezitter ervan te wekken. Ook al zet je jouw GSM af, en haal je de batterij eruit, het sateliet systeem slaagt er altijd in om je wakker te bellen met een onuitstaanbare rinkeltoon.

En word je niet wakker van je eigen GSM, (omdat je die bv. in de diepvriezer in de kelder had gelegd) dan is`t wel van al die GSM`s van de buren, de overburen of de mens op straat. Ik werd dus veel te laat wakker om naar de wekelijks verplichtte vaccinatie te gaan, want zo goed als dagelijks brak er wel een nieuw virus uit waarvoor je moest ingeënt worden. En`t zou niet de eerste keer zijn dat je moest worden gevaccineerd tegen de desastreuze bij-effecten van de vaccinatie die je de vorige week had gekregen.

Daar, wachtend in`t station om mijn ticket te kopen, merkte ik dat ik mijn eten niet goed verteerde. Niet echt iets om verbaasd over te zijn. Zoveel mensen nu worden ziek en hebben problemen met hun gezondheid.

Zo goed als al het eten is genetisch gemanipuleerd, ook al zijn er al jaren talloze onafhankelijke wetenschappelijke onderzoeken die aantonen dat genetisch gemanipuleerd voedsel nefast is voor onze gezondheid op lange termijn – én voor de natuur zelf.

[frame title=”” href=”” src=”http://stevenvrancken.com/de-blog/wp-content/uploads/2012/11/genetische-manipulatie.jpg” width=”208″ height=”124″ align=”right” target=””][dropcap2]O[/dropcap2]ns lichaam kan dat artificiële voedsel immers niet verwerken zoals het hoort. Afvalstoffen blijven in ons lichaam zitten en stapelen zich op. Onze cellen raken de kluts kwijt door in contact te komen met al dat genetisch geknoei, en raken ontregelt. Ze weten niet meer wat te doen, en beginnen zich dan als konijnen te vermenigvuldigen, of plegen massaal hara-kiri. Ook al liggen de bewijzen daarvoor op tafel, en vooral in`t ziekenhuis als slachtoffers in`t bed en onder het mes,… de enigen die er beter van worden zijn de pharmaceutische industrie, de witte jassen maffia en de staat.

Al een geluk dat er de laatste jaren ook een enorme tegenbeweging voor `natuurlijk leven’ ontstaan. Ook al is`t kei illegaal en not-done om zelf nog groenten in je tuin te kweken, veel mensen hebben nu een eigen moestuin, verborgen voor de ogen van de staat, en voor de goed getrainde undercover duiven met GAS-boetes camera`s op hunne genetisch gemanipuleerde kop. Yes, er bestaan nog geheime plaatsen waar echte zuivere en organische groenten groeien. Met behulp van oerzaden, vrij van pesticiden en ander artificiëel geknoei, die geruild worden op de ‘zwarte markt’.

De mensen die ‘natuurlijk leven’ zien het anders. Ze zien de gewone economie als de zwarte markt. Hoeveel zwarter kan het zijn? Een systeem dat de armen armer maakt, en de rijken nog rijker.

[frame title=”” href=”” src=”http://stevenvrancken.com/de-blog/wp-content/uploads/2012/11/vrije-energie.jpg” width=”300″ height=”226″ align=”left” alt=”Frame Left”][dropcap2]E[/dropcap2]en verwrongen economisch systeem dat niet het hoogste goed voor alles en iedereen vooropstelt, maar enkel het goed voor de 1%. De allerrijksten van de wereld, die alle touwtjes in handen hebben: de banken, de voedsel- en de pharmaceutische industrie, en last but not least, de energiemarkt, met de nu totaal onbetaalbare fossiele brandstoffen, die helemaal niet onuitputtelijk zijn ze ons doen geloven. Ach, what`s in a name?

Terwijl er zoveel alternatieven zijn op basis van vrije energie die het daglicht niet halen. Toch niet in de mainstream media – wel in de huizen van al zij die hun leven terug hebben ingericht in resonantie met de natuur, én vooral met het welzijn voor alles en iedereen, in gelijkheid en respect.

Duurzaam, voor`t goed van onze kinderen, en van hun kinderen, en dan ook van hun kinderen, en ook van de kinderen van die kinderen,… .

Maar goed, waar was ik gebleven met m`n verhaal?

[dropcap2]O[/dropcap2] ja, ik stond aan den LDB, en het was bijna aan mij. Mijn maag borrelde en gromde. Ik voelde een bonkend pijnlijk gevoel ter hoogte van mijn navel. Misselijkheid overviel me, en plotseling, ik kon het echt niet laten, liet ik een enorme boer. Zalig verlossend en bevrijdend, ik voelde me direct pakken beter. Ik liet er nog één. Dieper, zwaarder, langer. Buuuuuuuurrrrrrrrrrp. Werkelijk verlichtend.

Luister hier naar m`n tweede boer, die me een fikse GAS boete kostte:


Maar ik had amper de tijd om ervan te genieten.

Er stonden direct tientallen mensen 3-D filmkes van me te nemen met hun holografische Iphones, Smartphones en Ipods. Yep, geloof het of niet: elke burger die vandaag een andere burger kan verklikken aan de SSS (Special gaS taSkforce) krijgt immers 50 % van de opbrengsen van die GAS-boete. Van waar denk je immers dat ik bovenstaande opname heb?

[frame title=”” href=”” src=”http://stevenvrancken.com/de-blog/wp-content/uploads/2012/11/spion-gas-boete.jpg” width=”300″ height=”201″ align=”left” alt=”Frame Left”]Er zijn tegenwoordig veel mensen die daar hun (lucratieve) beroep van maken: GAS boetes verklikken. Vrienden? Mensen vertrouwen elkaar niet meer. De bevolking in`t oog houden via echte camera`s is ouderwets. Want wat is er beter dan talloze levende, rondlopende camera`s, verkleed als brave burger, die elkaar in`t oog houden? Ooit begon het heel onschuldig als ‘gemachtigd opzichter’… .

Ik had het dus aan mijn been.

Een boer laten in een publiek gebouw kost minimum 423 euro, en kan in gemak oplopen naar 987 euro tot maar liefst 32198 euro naargelang de sterkte, de lengte en vooral de geur. En tegenwoordig kan elke ‘brave burger’ met een Iphone met gemak boeren van anderen be-spioneren, met daarvoor bestemde smartphone apps die je, jawel, hip hip hup hoera, gratis kunt downloaden van de officiële GAS-boetes website.

[dropcap2]E[/dropcap2]n die Spy-boer apps kan je downloaden in elke mogelijke taal, want de Antwerpse Staat (België is ondertussen opgesplits in zoveel landen als ze provincies had: 10) heeft deze GAS-Boetes-Format voor miljarden verkocht aan de VS, India en China.

Je zult er maar in leven hè, in zo`n toekomstbeeld. De tijd is NU. Al een geluk is`t op`t moment van dit schrijven, nog maar 11 november 2012. En ik geloof dat de tijd in La Libre Belgique rijp is om al die toestanden omtrent de GAS-boetes met gezond verstand én hart aan te pakken. Inderdaad, er zijn problemen omtrent overlast, nachtlawaai, zwerfvuil, vandalisme, veiligheid,… . Maar onkruid kan je enkel verwijderen wanneer je`t aan de wortel aanpakt.

In andere woorden: deze problemen aanpakken enkel via (on)redelijke GAS-boetes is als je puisten proberen uit te nijpen op de spiegel zelf. In`t kader van de GAS-boetes is de belangrijkste wortel, volgens mijn oprechte mening, een super oudbollig en ouderwets onderwijssysteem, dat hopeloos en lichtjaren achterop loopt op de tijdsgeest.

[frame title=”” href=”” src=”http://stevenvrancken.com/de-blog/wp-content/uploads/2012/11/wortels.jpg” width=”300″ height=”151″ align=”left” alt=”Frame Left”][dropcap2]O[/dropcap2]nderwijs dat bovendien alles behalve rekening houdt met de nieuwste wetenschappelijke inzichten over hoe dat wij, mensen, functioneren, en wat het betekent om onze volledige potentie te gebruiken. En het is daar waar m`n universiteitsthesis over handelde. In een andere blogpost schrijf ik daar graag eens meer over.

En ondertussen ben ik natuurlijk nieuwsgierig naar jouw reactie.

Liefde voor muziek

Weet je, ik hou van muziek. En die liefde wordt alleen maar groter. Daarbij vraag ik me wel soms af wat liefde is. En wat ook muziek is. Ik weet dat het daarom is dat ik deze blog post schrijf, om mezelf daarin beter te begrijpen, met nieuwsgierigheid naar hoe jij liefde in jouw leven beleeft.

[dropcap2]H[/dropcap2]et is toch waar? Het zijn woorden die we zoveel gebruiken, en ze dragen zoveel betekenissen. Wat is liefde? Wat is muziek? Misschien vind je het vreemd dat ik bij mijn eerste blog bericht ineens zo filosofisch uit de hoek kom, en wel, ja, dat is de inspiratie van het moment hè. Daar gaat deze blog over, want ik kan niet alles kwijt op mijn ‘offciële site’. Ik heb meerdere eieren te leggen. En leggen zal ik! 

En daar hou ik enorm van, het gewoon laten stromen, zonder meer, zonder vragen te stellen – enkel nu, die specifieke vragen, vanuit de intentie om de diepere betekenis van wat ik schrijf op te helderen en uit te klaren.

[frame title=”” href=”” src=”http://stevenvrancken.com/de-blog/wp-content/uploads/2012/11/natuurfoto-canada-2.jpg” width=”208″ height=”124″ align=”right” target=””]Hmmmm. Ik zucht en adem eens diep. En luister naar de klank ervan. Ook dat is muziek. Een natuurlijk ritme. Het voelen van m`n hartslag in mijn hoofd, licht kloppend, als een warme stroom van leven die door mijn lichaam vloeit. Zo dichtbij en zo snel vergeten. Dat is de plaats waar muziek me telkens heen voert: mezelf. En dat is ook mijn passie met muziek, om de luisteraar zichzelf te laten ervaren, in de nu, zonder meer, in alle eenvoud.

Contact met het leven, in dit moment. Zonder stil te staan bij het verleden of de toekomst, helemaal thuiskomen in het moment. En daarin berusten. Niet passief, maar net heel aandachtig, want het is in die stilte waar muziek geboren wordt.

[dropcap2]T[/dropcap2]oen ik in Canada, Montréal studeerde, in het kader van mijn thesis voor mijn studies in de Communicatiewetenschappen, zat ik diep. Teneergeslagen. De schouders hangend. Het hoofd voorover gebogen. Depressief. Moe. Machteloos. Ten einde raad. “Is dit het nu”? Alsof ik vast zat in een systeem waar ik geen uitweg in zag. Ik ervaarde de universiteit als een gevangenis. Een creativiteitsdodende machine, waar echte oprechte inspiratie geen plaats kreeg.

Niet dat ik mijn studies niet boeiend vond, alles behalve! Anders zou ik nooit naar India en Canada gereisd hebben om tientallen professoren in de communicatie te interviewen. Oh, dankzij mijn studies heb ik ook vele fantastische dingen mee gemaakt hoor, waar ik later graag ook eens over schrijf.

[frame title=”” href=”” src=”http://stevenvrancken.com/de-blog/wp-content/uploads/2012/11/als-student-int-unief.jpg” width=”208″ height=”124″ align=”right” target=””]Het was vooral de manier waarop we als studenten behandeld werden. Als nummers. Als papegaaien die verondersteld worden om na te apen, nutteloze feiten van buiten te blokken die je, zoals uit cijfers van verschillende onderzoeken blijkt, na enkele jaren toch voor het grootste deel vergeten bent. Hilarisch eigenlijk. Dat universiteiten nog altijd op dezelfde manier draaien, en zich niet aanpassen aan de nieuwe tijdsgeest. Wat ik trouwens ook heb aangetoond via mijn thesis. Die ginder gewoon gewoon in een donkere kast is beland. Of ondertussen gerecycleerd. Haha.

Dat was mijn frustratie. Het unief, een systeem dat je vooral naar je hoofd brengt, naar je denken, naar je ratio. Op zich een prachtig instrument natuurlijk hè, onze gedachten, zolang ze in afstemming zijn op alle andere aspecten van wat ons echt tot mens maakt.

[dropcap2]O[/dropcap2]nze gevoelens, ons lichaam, creativiteit, spel, inspiratie, zingeving. Als je dan eens een oprechte vraag stelt in de aula aan een professor werd je bekeken als een aap in de zoo. Onbegrepen. Vreemd. Buitenaards. Later geef ik daar wel eens een paar grappige voorbeelden van.

Dus ja, daar zat ik dan, in Montréal. Blij om eindelijk weg te zijn van`t oudbollige unief in Antwerpen, en ongelukkig omdat ik het allemaal kotsbeu was. En vanuit die grote depressie en verveling is mijn liefde voor muziek geboren.

Ik huurde dus toen, in 2001 in Montréal, een kamer in een huis van een zeker Chrystian. Co-housing. Ne toffe gast. Een late veertiger die toevallig vroeger ook ooit communicatiewetenschappen had gestudeerd, en zich daarna onder andere op muziek begon toe te leggen. Hij had er een piano staan. Vanuit mijn 2 jaar durende verleden als kleine petotter op de muziekschool, had ik nooit gedacht dat ik ooit nog iets met muziek zou te maken hebben, laat staan zelf een CD zou uitbrengen en talrijke optredens zou geven, tambien en Mexico.

[frame title=”” href=”” src=”http://stevenvrancken.com/de-blog/wp-content/uploads/2012/11/achter-de-piano.jpg” width=”206″ height=”137″ align=”left” alt=”Frame Left”]Vanuit de puurste verveling die ik mij kan inbeelden, zette ik me toen achter die piano, en raakte willekeurig enkele toetsen aan. Noten klonken. Ik luisterde… vooral naar de stilte tussenin de noten. Ik werd rustig. Stil. En liet mijn vingers intuïtief over het keyboard glijden.

Er werd iets in mij wakker waarvan ik het bestaan niet wist. Nu ik dit schrijf voel ik de emoties naar boven komen. Het was een heilig moment, in de zuiverste betekenis van`t woord.

[dropcap2]E[/dropcap2]cht, het is pas nu dat ik realiseer wat er toen gebeurde: er werd iets nieuws geboren. Ik hoorde klanken die ik nog nooit had gehoord. Niet in die volgorde, niet met die intensiteit, niet in dat specifieke ritme. Ook al had ik er geen idee van wat ik toen speelde, muzikaal-technisch en theoretisch gezien, het ‘voelde’ zalig & `t klonk mooi. Zonder oordeel. Zonder een professor die je zijn zogezegde hogere positie misbruikt om je te imponeren, zonder een muziekleerkracht die je vertelt hoe je het ‘moet’ doen. (Natuurlijk, er zitten overal ook giga fantastische leerkrachten en professoren, het is hoe je het bekijkt, en zo bekeek ik het toen). [toggle_content title=”Wanneer je hierop klikt…”] Dan lees je deze tekst! Waaauw! [/toggle_content] Weet je wat er gebeurt wanneer we nieuwe dingen ervaren? Onze hersenen maken nieuwe verbindingen en leggen nieuwe neurologische netwerken. Ken je dat gevoel niet wanneer je iets nieuws leert? Of wanneer er iemand in een andere taal tegen je begint te praten die je niet volledig meester bent? Zonet las ik nog in de krant dat de wetenschap heeft aangetoond dat ‘talen leren’ je hersenen doet groeien. Wel, ik ben ervan overtuigd dat je dat door kunt trekken naar alles wat met ‘nieuwe dingen’ te maken heeft. Kijk naar een kind, die is constant op ontdekking, uit op verwondering! In alle eenvoud nieuwsgierig naar`t leven zoals zich dat aandient, in het moment.

Die liefde, voor muziek, brengt me tot op de dag van vandaag zoveel moois.

[frame title="" href="" src="http://stevenvrancken.com/de-blog/wp-content/uploads/2012/11/Bjork.jpg" width="239" height="159" align="left" alt="Frame Left"][dropcap2]B[/dropcap2]jork postte onlangs op haar facebook iets in de aard van: ‘Wanneer dat het leven even klote is, beginnen sommige mensen te drinken, of gaan eens goed van de grond. Eten zich te pletter, of nestelen zich zielloos in een luie stoel voor de TV. Ik schrijf muziek’. Yep. Inderdaad. Het is de liefde voor muziek die me, stap voor stap, een nieuw leven gegeven heeft, en me tot vandaag, elke dag opnieuw, zin om te leven geeft – ook al ben ik die soms even kwijt. Doorheen alle pijnen, kak en klote momenten heen. Hmmm. Als er iets is wat ik iedereen toewens, zelf als`t is`t mijn grootste vijand mocht ik die hebben, of schuldenaar, dan is het dat: liefde, een steeds groeiende liefde voor het nieuwe, verwondering, in elke nu.

Graag lees ik ook hoe jij dit beleeft. Onderaan kan je reageren.

Warme groet,

Steven Vrancken
Muzikant / Trainer

Inspireer jezelf via muziek…