Een verhaaltje over hoe deze nieuwe piano muziek ontstond…

Terwijl je hieronder in alle rust leest hoe deze piano muziek is ontstaan, kan je er al naar beginnen luisteren als je wilt… . Het is een 5 minuten versie van een nieuwe nummer (8min. 26 s) voor mijn aankomende nieuwe CD, als inzending nu voor een nieuwe internationale muziekwedstrijd van 8Dio. Alle fijne mogelijkheden om m`n muziek met de wereld te delen zijn welkom.

Nu dus… hoe deze muziek is ontstaan (voor het beste effect, luister even met een goede hoofdtelefoon of stereo installatie)

Ik wandelde een jaar geleden een tentoonstelling binnen van een, voor mij, toen onbekende schilder: Lucas Van Robays. Mijn vriendin had me er mee naartoe uitgenodigd, gezien hij de partner is van één van haar collega`s, en er ook verschillende vrienden en kennissen zouden zijn. Lucas is een bijzondere, creatieve laatbloeier, althans, op schildergebied. Ongelooflijk hoe hij het op zo`n korte periode klaarspeelt zoveel mooie schilderijen te maken.

Een schilderij dat je in`t echt moet zien (120 x 90 cm)

Een schilderij dat je in`t echt moet zien om er volledig van te kunnen proeven, zeker met de muziek erbij  (120 x 90 cm)

Ik wandelde rond in de gerenoveerde hoeve waar de tentoonstelling plaats vond, en begon zijn schilderijen in me op te nemen. Bij zijn vroege werken zitten er verschillende stillevens, en dat is, in alle eerlijkheid, nooit echt mijn ding geweest. Ik hou meer van abstracte en surrealistische kunst. En vooral van alle kunst die me op dat moment kan raken… ongeacht wat het is, zoals één van zijn natuurschilderijen die me opeens ongelooflijk sterk raakte: ‘Waaizand’

Op het eerste zicht lijkt het een heel eenvoudig werk, waardoor ik verrast was dat het me zo sterk raakte. Maar als je er echt contact mee maakt, voel je dat het bezield is. Het was alsof ik het schilderij hoorde zingen, de wind hoorde waaien, de zee zag bewwegen en echt hoorde, als piano muziek… . Gedurende enkele maanden speelde er al een nieuwe melodie doorheen mijn wezen, en het was alsof het via dit schilderij, via Waaizand, graag ‘in vorm’ wilde komen.

Het logo van Thriving Business CommunityIk deelde mijn enthousiasme met Lucas en Iele, zijn partner, en voor ik het maar al te goed besefte, stond waaizand hier bij mij in de studio, en was ik er de muziek voor aan`t componeren! Soms zitten de dingen gewoon goed en begint alles vanzelf te stromen. En de stroming ging zelfs zover dat Iele me vroeg om een website voor hun nieuwe organisatie ‘Thriving Business Community’ te maken, mét artwork van me en marketing counseling. En van m`n muziek en het schilderij van Lucas wilde Iele graag een echte CD maken om ‘Thriving Business Community” in hun netwerk te lanceren. Wat allemaal ondertussen is gebeurd, en als ik het zelf mag zeggen, het resultaat mag er wezen!

Bezoek (na het luisteren van mijn piano muziek hierboven en eventueel ook na het achterlaten van een reactie hieronder), gerust ook eens hun websites, ik raad het van harte aan. Op anderhalve minuut kom je alles te weten in het youtube filmke over Thriving Business Community, en op de website van Lucas kan je zijn online gallerijen bezoeken, en op de hoogte blijven van toekomstige tentoonstellingen.

Zowiezo… verschijnt de volledige versie van Seawinds op mijn nieuwe CD die in volle productie is, en om daarvan op de hoogte te blijven, schrijf je jezelf het beste in op mijn nieuwsbrief (als je dat nog niet hebt gedaan).

Voilà, ik hoop dat je de muziek en het verhaaltje daarrond hebt kunnen smaken, en tot de volgende,

muzikale groeten,
Steven

Jouw Reacties Zijn Hieronder Heel Welkom!

Reacties

Hoor je het verschil? Phénix Rising Remixed & Mastered

Toen ik vorig jaar in september ‘Phénix Rising’ componeerde en indiende voor de internationale muziekwedstrijd van 8Dio (een supercool bedrijf is dat schitterende levensechte electronische instrumenten maakt) was ik er wel blij mee maar ik voelde dat het iets cruciaals mistte. De muziek op zich was ok, maar mistte voor mij een professionele, afgewerkte, diepe en 3 dimensionele sound.

Een klank waarvoor je bij mix- en master engineers moet zijn, die er hun jarenlange ervaring en expertise (en hun dure materiaal) op los laten. Omdat mijn drang naar complete muziekexpressie zo gigantisch groot is, en vooral ook om alles in één vlotte stromende creatieve beweging af te werken, zocht ik naar een soundengineer opleiding, en vond die in New York bij de succesvolle school dubspot.com, met grammy award nominated sound engineers voor de mix/master opleiding, waar ik onlangs een certificaat voor kreeg.

Als audiofiel hoor ik een zeer duidelijk verschil,… maar het allerbelangrijste voor mij is dat jij het natuurlijk ook hoort! Het was een hele uitdaging om die bijkomende kneepjes van geluid en muziek onder de knie te leren krijgen, en net zoals muziek, blijft zoiets uiteraard een leer- en groeiproces.

Hier is de remix / master van juli 2015, waar ik op dit moment heel tevreden mee ben

Buiten mijn eigen stem, die je een paar keer hoort in het nummer, hoor je enkel en alleen electronische instrumenten, op zich iets waar ik jaren geleden enorm tegen was… omdat ik ervan uitging dat muziek zo puur mogelijk moest zijn, akoestisch, zonder effecten, reverb of whatever ander electronische bewerking. Maar tegenwoordig zijn de electronische instrumenten van zo`n goede kwaliteit, toch wanneer je de goede te pakken krijgt… en yep, het linkt misschien nog niet als een super realistisch strijkersorkest, maar uiteindelijk, maakt dat uit, denk ik dan? Als het goed klinkt, en als je er gevoel mee kunt over brengen, dat is toch waar het met muziek om draait?

Hier hoor je de oorspronkelijke versie van 2014, op zich wel ok, maar in vergelijking met de remix, toch wel een groot verschil, niet?

Het is alvast een hele nieuwe weg die ik als muzikant en nu ook als producer aan het inslaan ben, om buiten de comfortzone te treden van mijn minimalistische piano solo stukken met zang… naar een veel uitgebreider palet van muzikale mogelijkheden, en zeker nu ik zelf de eerste stappen heb gezet in mixen en masteren. Het geeft me als muzikant zoveel vrijheid, en zeer veel nieuwe mogelijkheden, ook op gebied van samenwerking, producen,… . Binnenkort deel ik daarover graag meer, dan stel ik enkele producties in de kijker: 2 audioboeken, een luisterverhaal voor kinderen met piano muziek en een muzikaal schilderij.

En eind dit jaar of voorjaar 2016 mijn 3de en nieuwe CD, met al mijn nieuwe muziek waar ik zo naar uitkijk die met je te delen.

Creativiteit blijft één groot avontuur, dankje om het met jou te kunnen delen!

Hoor jij het verschil in deze remix?

veel groeten,
Steven

Jouw Reacties Zijn Hieronder Heel Welkom!

Reacties

Live Minimalistische Ambient Piano tijdens Lokale Helden van Poppunt

Spannend… om één van de 800 artiesten te zijn die, tezamen gespreid over 137 gemeentes, zo`n 1081 optredens gaan geven. Dat gebeuren alleen al is mee helpen met het schrijven van een stuk Belgische pop-geschiedenis! Dankjewel Poppunt! Ik weet dat het voor sommigen niet in de buurt is, toch, als je mij graag live achter de piano bezig ziet, welkom in de Factor Club in Brugge, op dit publiek facebook event van Lokale Helden vind je alle info (m`n eerstekomende piano optreden daarna is op 13 mei nabij Antwerpen). En als Brugge te ver is, check op de site van Lokale Helden zelf eens of er geen optredens zijn bij jou in de buurt. Altijd tof toch om nieuwe muziek te ontdekken? En dat naast je deur! Het is een initiatief van poppunt in samenwerking met een hoop partners, en je zal het live op Studio Brussel kunnen volgen.

Op de 20 minuten speeltijd die ik krijg, breng ik 3 nummers. Het eerste nummer is een improvisatie versie van het piano solo nummer All is Well, dat op mijn eerste album ‘Into resonance’ staat, en waar ik een jaar geleden een remix van heb gemaakt. M`n pianomuziek van Into Resonance deed radio Klara aan onze eigen Wim Mertens en aan Arvo Pärt denken. Het tweede piano nummer dat ik in de Factor Club ga brengen is er één van mijn meest recente, die zal verschijnen op mijn volgende cd: Gracewood het nummer, niet de naam van de cd. Enkele maanden geleden heb ik er een youtube video van gemaakt (zie onder). En het laatste nummer is er ook een nieuw: Bamboo Legato. Een nummer waarbij ik live Bamboo Sax speel bij een heuse backingtrack die ik heb gemaakt, ook muziek voor mijn 3de CD.

Yep, het maakt me als muzikant wel blij eigenlijk, zo`n grootschalig initiatief van poppunt in Vlaanderen, ter ondersteuning van muzikaal talent van eigen bodem. Sinds ik mijn eerste stappen zette als professionele kunstenaar, artiest en performer in 2002, was het voor mij soms heel confronterend te zien hoe buitenlandse artiesten in België, die niet altijd persé beter zijn dan ons eigen plaatselijk talent, hier super makkelijk ‘aan den bak’ komen en geprogrammeerd worden. Terwijl wij, Belgische artiesten, ons precies eerst moeten gaan bewijzen met het winnen van één of andere prijs of daverend succes in`t buitenland. Een omgekeerde wereld vind ik in alle eerlijkheid, die wellicht niet voor iedereen geldt, maar toch voor heel veel artiesten zeer bekend in de oren klinkt.

Laat gerust in de comments hieronder van je horen, ik ben benieuwd naar jouw ervaringen.

Steven Vrancken achter de pianoVandaar dat ik Lokale Helden echt toejuich. Het draait immers niet om het winnen van één of andere prijs, én het zet lokaal talent op een gigantische grote schaal in de kijker. En dat mag ook wel eens. Dingen naar prijzen en erkenning in de artistieke sector werkt in mijn ervaring niet altijd even gezond: authentieke creativiteit overstijgt immers alle competetie, niet? Als je jezelf als kunstenaar gaat uitsloven om een prijs te winnen, of om een positief verdict te krijgen van een jury… hmmm… ik geloof dat het daar uiteindelijk niet om draait. Een prijs winnen is altijd meegenomen natuurlijk, vooral in een land waar de cultuurelitie je pas lijkt op te pikken wanneer je zoiets gefikst hebt, of bij groot succes in het buitenland – wat ik aan den lijve kon ondervinden toen ik nog actief was als internationale straattheater artiest en performer.

De affiche van Lokale Helden 30 april

Nope. Bij Lokale Helden draait het simpelweg om een Showcase, en daarin is iedereen gelijk. Wat inhoudt dat de deelnemende bands 20 minuten live speeltijd krijgen op een podium, met publiek en een professionele PA. (Er was wel een voorselectie op basis van ingezonden muzikaal materiaal, om een bepaalde muzikale kwaliteit te garanderen). Alles wordt opgenomen, beeld en muziek van het optreden, en alle bands krijgen achteraf, without any strings attached, het materiaal ter beschikking om hun muziek verder in de wereld te helpen zetten. Cool, niet? Blij dat ik Lokale Helden had ontdekt, en me had aangemeld via vi.be, een ander platform dat Belgisch muzikaal talent ondersteunt op allerlei manieren. 

Wel, daar ga ik het bij laten nu… zodat ik al de resterende tijd gebruik om lekker verder te repeteren. Tot dan? Of tot op een andere gelegenheid?

Ter info: Lokale Helden is een samenwerking van poppunt.be, vi.be, en amateurkunsten.be. Met daarnaast nog partners als Studio Brussel, De Standaard en vele anderen.

Jouw Reacties Zijn Hieronder Heel Welkom!

Reacties

Wat meer achtergrond over nieuwe (gratis) piano single All Is Well en de Video Clip

Yep, volgende week donderdag 26 juni om 12 uur lanceer ik een totaal vernieuwde en 10 minuten durende versie van m`n piano nummer “All is well” op iTunes en Amazon.

En voor korte tijd zal je die helemaal gratis kunnen krijgen (gewoon in ruil voor een tweet of een share).

Daarover hoor je volgende week meer!

Ondertussen vertel ik je graag wat meer over de achtergrond van m`n nieuwe single.

De originele ‘All is well’ verscheen voor’t eerst in 2011 op m’n debuut piano solo album ‘Into resonance‘.

nieuwe piano single 'all is well'

Je vraagt je misschien af waarom ik er een nieuwe versie van heb opgenomen?

Wel, zoals je wellicht wel weet heb ik helemaal op mezelf piano leren spelen, zonder partituren en volledig op mijn gevoel. Yep, op latere leeftijd, ik was 24, raakte ik voor’t eerst een piano aan (en ik was meteen verkocht).

En dit nummer, zoals al m’n nummers eigenlijk, begon ooit slechts met enkele piano noten… Stap voor stap, maand na maand, jaar na jaar, groeide het langzaam uit tot een vaste melodie… Van waaruit na enig tijd voorzichtig de eerste zanglijn groeide, zoals je hoort op ‘Into resonance’.

Ondertussen weer enkele jaren later, is’t nummer terug verder gegroeid, met nieuwe bijkomende melodieën, bijkomende zanglijnen en een stevigere dynamiek.

Bij momenten is’t echt een heel andere manier van spelen dan enkele jaren geleden. Er komen zelfs strijkers bij kijken! (En voor als je het interesseert, het is opgenomen in 432 Hz). Vandaar dat ik het resultaat graag met de wereld deel.

Weet je, nu ik er zo over schrijf, realiseer ik me dat in slechts 10 minuten pianomuziek, die je volgende week in een mum van tijd kunt downloaden, 10 jaar werk, plezier en groei is in gekropen.

Alsof het nummer ‘All is well’ 10 jaar geleden geplant was, als een klein zaadje… En sindsdien is blijven groeien en groeien,…. . Op ‘Into resonance‘ was’t in mijn ogen nog een boompje. En nu is’t ondertussen, in mijn beleving, er al een echte geworden.

videoclip "all is well" by Indie artist Steven VranckenEn voor het eerst heb ik ook een echte video clip gemaakt, toch met de middelen die ik heb. Als indie artiest, in de zin van onafhankelijke zonder platencontract, is`t nodig om in vele markten thuis te zijn. Zo heb ik mijn met m`n eigen materiaal tijdens de audio opnames ook video opgenomen, waar ik ondertussen in Final Cut Pro de laatste edits enzo aan doe. Met de camera van mijn fototoestel, ipad en laptop, dat was wel wat knutselen achteraf! Om volgende week alles in één keer tegoed te lanceren, mét dus een videoclip op Youtube as well.

Ben benieuwd hoe het volgende week in jouw oren klinkt.

Laat het me dan gerust weten,

Tot dan,

Veel groeten,
Steven Vrancken

Jouw Reacties Zijn Hieronder Heel Welkom!

Reacties

De klank van de ongeblazen fluit – Kristien Bonneure over stilte

Stil leven. Een stem voor rust en ruimte in drukke tijden'Voilà, mijn boek ‘Stil leven’ is geschreven en gedrukt en ik zag het zelfs liggen in de boekhandel. Dàt is een raar gevoel. Van Steven kreeg ik de uitnodiging om er op z`n blog iets over te vertellen. Dank je Steven!

Toen de uitgever me vroeg om ook een tekst voor de achterflap te schrijven, provoceerde ik met: “Leg dit boek maar opzij, ga wandelen, luister, ervaar de stilte. O ironie, een boek over stilte dat vol woorden staat.” Tot mijn vreugdevolle verbazing ging de uitgever hier mee akkoord. Ik schreef ook nog: “Een fluisterend pamflet. Een pleidooi in sourdine. Een veelstemmige ode die kan inspireren om de stille weg te exploreren.”  Het gaat inderdaad niet alleen over mijn stem. Ik heb het afgelopen jaar met veel mensen van gedachten gewisseld over de waarde en de betekenis die zij toekennen aan stilte. Kloosterzuster, boeddhistische meditatieleraar, akoesticus, geluidstechnicus, biologen, oorartsen, therapeuten, een vormingswerkster, een ‘luisterkunstenaar’, een paar architecten en managers etc.

Al van bij het begin van dit project wist ik dat ik over muziek, klank, geluid en stilte zou schrijven. Over de beruchte 4’33” van John Cage. Over bijzonder stille concerten die ik meemaakte. Zoals het ‘winteruurconcert’ van Thomas Dieltjens. Hij speelde een uur lang ‘Musica Callada’ van Federico Mompou, van twee uur ’s ochtends tot drie uur, naast de begraafplaats van Laken. Om drie uur werd de klok een uur teruggedraaid (winteruur) en het concert had als het ware nooit plaatsgevonden. Het zit evenwel gebeiteld in mijn geheugen en mijn hart. Net als de voorstelling ‘Cesena’ van Anne Teresa de Keersmaeker en Graindelavoix, bij dageraad in de ruïne van de abdij van Villers-la-Ville. Geboren in grote stilte. Virginia Woolf noemt dat een ‘moment of being’.

Een fragmentje uit ‘Stil leven’:

“Stilte brengt structuur aan in muziek. Ik ben zelf heel gevoelig voor de ‘gaten’ in muziek, de rusten, de pauzes. De concentratie zindert door wanneer er geen klank is. Denk aan een orkest. De hobo speelt een la, iedereen stemt zich daarop af en wacht op de dirigent. Stilte is de kunst van het wachten. Die seconden, soms minuten ingedikte stilte tussen het stemmen en de eerste noot zijn leeg en vol tegelijk. Vol-ledig.

Suma-tempel

klank van de ongeblazen fluit

in schaduw onder de bomen

schreef de Japanse haikudichter Matsuo Basho in de zeventiende eeuw. Waarbij de ongeblazen fluit een voorbeeld is van een zen-koan, een filosofisch raadseltje dat een mens op het verkeerde been en aan het denken zet. Wat is de klank van de ongeblazen fluit? Wat is de klank van één hand die klapt? Voor mij gaat dat over geluid dat er nog niet is, of niet meer is, en toch nog wel, of al wel.

Overigens zit er ook veel stilte in de ààngeblazen fluit, de Japanse shakuhashi, of zelfs de westerse dwarsfluit. Dat heeft te maken met de adem die de trilling voortbrengt. Nog meer dan bij de snaren in een piano of een gitaar, of bij het vel van een trom, houden blaasinstrumenten de stilte in de klank besloten, vind ik. Omdat er na een uitademing altijd een inademing volgt, en dus na klank altijd stilte, in een perpetuum mobile. Toen ik zelf fluit leerde spelen, begon mijn leraar met enkele weken (!) ademhalingsles. Dat was net zozeer ‘muziek’ als wat er daarna volgde. Al was ik daar als elfjarige niet zo van overtuigd.”

Ik had de twee CD’s van Steven Vrancken beluisterd en vond dat die de stilte in- en uitademden.  Op een regenachtige winteravond ga ik bij hem langs in Oostkamp, op een boogscheut van mijn ouderlijk huis. De vleugel daar is niet op 440 Hertz gestemd, maar op de natuurlijke frequentie 432, volgens Steven harmoniëren die trillingen beter met hemzelf. Hij speelt repetitieve akkoorden en arpeggio’s die wat aan Philip Glass doen denken, en hij neuriet en zingt mee als Glenn Gould. Het is zeer verstilde muziek van weinig noten. ‘Ik maak klassieke, minimalistische muziek, en dan vallen soms de namen van Ludovico Einaudi, Wim Mertens, Keith Jarrett, Arvo Pärt, allemaal gevestigde muzikanten en componisten. Vergeleken worden mét kan ik zeker als een compliment zien, al ben ik gewoon mezelf.’

Aan de haard praten we verder over stilte.

‘Ik geloof dat stilte een werkwoord is, je gaat de stilte binnen om verdieping te bereiken en ook te weeg te brengen bij de luisteraar. Bovendien geloof ik ook dat stilte niet bestaat!’ provoceert Steven. ‘Toen ik in Mexico in een grot zat, diep onder de grond, was het misschien muisstil, maar er was ook zoiets als een toon.’ Een toon? Ik vraag hem of hij last heeft van tinnitus, oorsuizingen? ‘Tja, de medische wetenschap noemt dat zo. Maar hoor jij dat nooit, een puuuuup, een tuuuut, een geronk, een toon? Ik heb ooit gedroomd dat ik via die klank naar een diepere staat van gewaarzijn ging. Eigenlijk gaat het om de soundcurrent, de grondtoon nada  waarvan ook sprake is in de yoga. En het lijkt me niet onwaarschijnlijk dat wanneer je je geest, je gedachten en gevoelens tot rust kunt brengen, je die grondtoon als vanzelf kunt horen, in plaats van dat stress of ziekte daarvoor zorgen. Bij mij is dat zeker zo. Het is een unieke innerlijke klank die nog dichter bij je zit dan je ademhaling.’

En net als de boeddhistische leraar Paul Van Hooydonck verbaast Steven Vrancken me met de mededeling: ‘ik hoor het nu ook, in dit geconcentreerd gesprek’. Twee mensen die de stilte kunnen horen! En ze zijn niet alleen. Het is de grondtoon van de aarde, de basisfrequentie van het leven. Rilke noemt het ‘de melodie der dingen’. Kluizenares en schrijfster Sara Maitland heeft het over ‘een onafgebroken, doorgaans twee- of meertonig geluid met een heel laag volume.’ Ze hoort het in de Sinaï-woestijn en ze vindt het opwindend. ‘Het is de stem van God. Het zijn minuscule deeltjes die worden opgevangen in het binnenoor. Het komt doordat er nu zo veel mensen op de aarde zijn die zo veel lawaai maken dat je nergens kunt ontsnappen aan de laatste wegstervende weerkaatsingen van menselijke geluiden. Het is de rotatie van het heelal, of het trage voortkruipen onder de grond van de tektonische platen, die zich voortbewegen met de snelheid waarmee nagels groeien.’

Het nieuwe boek van Kristien BonneureNog iets over mijn boek.

Dat gaat over stilte, geluid, klank, lawaai, rust, ruimte, natuur, architectuur, dialoog, mentaal lawaai, persoonlijk verzet. Het is géén, ik herhaal, géén recept voor geluk. Daarvan hebben we er al genoeg. De verhalen van stiltezoekers meanderen van concreet naar spiritueel, van bos naar stad, van sociale media naar meditatiematje.

En na dit jaar van spreken en schrijven weet en voel ik: het is hoog tijd om zelf weer meer de stilte op te zoeken, dit keer zonder papier, pen en opnamegerief bij de hand. Ik stap er zelf in, maar bevind me snel op gemeenschappelijke grond met anderen. De stilte is van niemand. De stilte is voor iedereen.

Kristien Bonneure
www.kristienbonneure.wordpress.com

Mijn boek ‘Stil leven. Een stem voor rust en ruimte in drukke tijden’ is uitgegeven bij Lannoo. Het ligt nu in de boekhandel. Info: www.lannoo.be/stil-leven.
Op dinsdag 3 juni is er een stille dag in Muntpunt Brussel, met initiaties tai-chi, bewegingsexpressie, mindfulness olv Edel Maex. ’s Middags is er een stille lunch, waar ik voorlees uit mijn boek. Meer informatie op www.citizenne.be. Om 19u30 is er de voorstelling van mijn boek, met Annelies Beck, Koen van Synghel, Stijn Dickel en Patrick Hanjoul, in het Literair Salon van Muntpunt.

In de herfst komen er nog stille activiteiten aan. Op 24 oktober is er een ‘trefdag voor stiltemakers’ in het Concertgebouw in Brugge; en op dezelfde locatie het festival ‘Slow (36h)’ op 8 en 9 november: twee dagen zalig stille, trage concerten en gesprekken. Op 29 november werk ik mee aan de ‘Stille nacht’ in het CC van Leuven.

Jouw Reacties Zijn Hieronder Heel Welkom!

Reacties

Is Argenta uw appeltje voor de dorst? Mijn persoonlijke test-aankoop-achtige ervaring.

UPDATE BLOGBERICHT op 18 JUNI 2014
Open een gratis rekening VIA MIJN PERSOONLIJKE LINK ONDER  bij Keytrade bank en krijg 30 € daar bovenop!

Zelf ben ik gelukkig ook al even bij de Keytrade bank, en ben daar eigenlijk wel tevreden van.
(Zelfs het consumenten magazine Testaankoop raadt deze bank aan)

Mogelijk stap ik, omwille van`t verhaal hieronder, wel helemaal van Argenta naar Keytrade over.

Normaal ben ik niet zo voor het posten van dergelijke acties op internet, maar ik dacht zo, ach, waarom niet?

Want momenteel doet Keytrade een interessantie actie: als je voor 30 juni een rekening bij hen opent

MIJN PERSOONLIJKE LINK: meer info via m`n persoonijke link en code MM4073289588
(dan krijgen jij en ik allebei 30 € op onze rekening gestort!)

Met daarnaast nog de volgende bijkomende Keytrade voordelen:

1) Een gratis online zichtrekening
2) Een gratis debetkaart
3) Een gratis kredietkaart (Visa Classic).

Altijd fijn meegenomen dacht ik, niet?

Een betrouwbare bank en wat extra zakgeld voor iets leuks. (mijn code verschijnt normaal automatisch op hun webformulier MM4073289588)

Hieronder kan je alvast mijn oorspronkelijke blog bericht lezen over mijn ervaring onlangs met Argenta.

[dropcap2]V[/dropcap2]ooraleer ik vertel waar ik zonet giga grote ogen van trok bij het kantoor hier in de buurt van m`n nieuwe woonplek, moet ik je vertellen dat ik vooral bij Argenta blijf (of bleef?) omdat ik ooit een schitterend kantoor had in Lier, vlakbij de Post. Het waren de meest vriendelijke bank-mensen ooit, die mijn naam van buiten kenden en die ook oprecht interesse in me toonden. Zij stonden zelfs open voor sponsering van mijn muziek, maar ik woonde niet lang genoeg in Lier om die ideeën te verzilveren. Voor hen was je met andere woorden meer dan enkel het geld op je rekening… Herkenbaar?

Vanaf vandaag weet ik dat ik naïef ben geweest, om te geloven dat die vriendelijkheid voor alle Argenta kantoren opgaat. M`n vorige 2 kantoren, die in Merchtem en in Borsbeek (waar ik nu nog altijd zit) hebben de vriendelijkheidstest ook doorstaan, zeker en vast. Alleen bij het kantoor in Merchtem trok ik ook even grote ogen omdat ik ‘als iemand met het kunstenaarsstatuut’ geen lening kon aangaan voor bv. zelfs een goedkope auto op afbetaling, voor enkele honderen euro`s aflossing per maand.

[dropcap2]N[/dropcap2]atuurlijk begrijp ik het wel dat banken erop moeten kunnen rekenen dat ze hun geld terug zien, maar om nu carrément ‘nee’ te zeggen, zonder zelfs iets verder te kijken dan je neus langs is… bijkomend onderzoek te doen, vragen te stellen, doet me serieuze vragen stellen bij hun aangeboden appel voor de dorst. Wellicht is een kunstenaar met een ontstabiel inkomen niet winstgevend genoeg voor hen, en steken ze hun tijd liever in mensen met meer geld. Of hebben zij, zoals zoveel mensen, nog sterke vooroordelen naar kunstenaars.

Argnta-beer-appel-voor-de-dorstHet grappige was dat ik nog niet direct binnen kon, er hingen van die vreemde electronische kaskes aan de deuren, met een lichtje en een doorzichtig gleuf ter grootte van een vingerafdruk… voor de veiligheid van hun klanten en vooral zichzelf waarschijnlijk. “Je kan alleen maar binnen als je klant bent meneer”, zei iemand plots van achter het glas. “Geef uw identiteitskaart en ik laat u binnen. Dan kunt u zich even zetten, en helpen we u dadelijk verder”.

[dropcap2]T[/dropcap2]wee deuren verder, zet ik me in de wachtzaal op een stoelke. Een vlotte mevrouw achter de balie deed nog een fijn klapke met een klant… aaaah, tof, dacht ik, dat er hier zo`n joviale sfeer hangt. Dat belooft.

Na een vijftal minuten kwam directeur, geloof ik, van dit Argenta kantoor me halen. Ik werd uitgenodigd plaats te nemen in zijn toch wel mooie kantoor.

Een zelfzekere directeur van middelbare leeftijd ging voor mij zitten.

“Ah, meneer Vrancken, vertel het eens”.

– “Wel, ik zit momenteel dus bij het kantoor van Borsbeek, en gezien ik nu hier woon, zet ik graag al mijn bankgegevens over naar dit kantoor”.

“Ik zie dat u verschillende giro-rekeningen heeft en 1 spaarrekening, waar nu haast helemaal geen geld op staat. U heeft ook een kredietkaart zie ik, waar u normaal minimum 2500 EUR voor op uw spaarekening moet hebben staan. En heeft u verzekeringen?”.

– “Ja hoor, ergens bij een kantoor in Kessel”, antwoordde ik. Maar ik hoorde dat dit niet zijn onderliggende vraag was, dus ik zei: “bedoelt u dan dat ik mijn verzekeringen bij u zou moeten laten overkomen? Dat kunt u mij toch niet verplichten?”

[blockquote]”Wel, voor ons is het interessant wanneer u ook de verzekeringen bij ons heeft. Wij zijn een bank meneer Vrancken. Daarnaast, als ik u nu als cliënt aanneem en al uw bankgegevens overzet, kost u ons wegens de lage stand op uw rekeningen geld in plaats van dat u ons geld opbrengt”.[/blockquote]

– “Dus ik ben voor u niet meer dan mijn bankrekening? Er is dus niet de minste empathie van uw kant om naar mijn beroepsverleden te kijken? Naar mijn huidige situatie en de nieuwe toekomstige inkomsten? Ik ben muzikant met een kunstenaarsstatuut en ja, misschien wel met een onstabiel inkomen. Ben net verhuisd, heb enkele investeringen gedaan in mijn muziek en heb de laatste tijd amper concerten gegeven omdat ik in een creatieperiode zit. Soms verdien ik op korte perioden veel, andere perioden verdien ik amper iets tot weinig, zoals nu. Dit is slechts een momentopname. Kijkt u dan echt niet verder dan euro`s?”.

Tegelijkertijd dacht ik in mezelf, wat ben ik hier toch aan`t doen??? Mij aan`t verantwoorden aan iemand die niet over het minste inlevingsvermogen beschikt voor mijn leven als muzikant?

Hij antwoordde kalm en zelfzeker:

“als u een optreden geeft wordt u daar toch ook voor betaald? U komt naar hier voor onze diensten, en als u geen geld heeft en u ons enkel geld kost, dan…”

Zijn lichaamstaal bestuderend, zijn blik in de ogen en de intonatie in zijn stem invoelend had ik al direct door wat hij me duidelijk wilde maken, dus ik maakte vlakaf zijn zin af:

– “… ben ik hier alles behalve welkom?”

“Zo zou u het kunnen zeggen”.

[blockquote]”Wel grappig eigenlijk. Zijn logica doet me denken aan het verhaal van twee aliens die een nieuwe bewoonbare planeet voor hun ras. Na lang zoeken komen ze op aarde aan, en net op dat moment doet het hier niets anders dan regenen, donderen en bliksemen. Terwijl ze hun supersonische paraplus open doen en het slechte weer observeren, zeggen ze tegen elkaar: “Ooooh, hier is niets te zoeken want de zon schijnt hier nooit. Kom, we zijn weg”.[/blockquote]

– “En wat dan met die reclame van Argenta van de laatste jaren, over die gratis zichtrekening? Dat is allemaal dan dikke zever?”

Daar gaf hij geen eenduidig antwoord op, hij maakte met zijn armen en handen eerder het gebaar van een weegschaal, alsof hij me probeerde duidelijk te maken dat er een evenwicht dient te zijn. Wel, mijn opvatting over ‘evenwicht’ en die van m`n vorige Argenta kantoren is dan toch blijkbaar anders.

Wel, dacht ik in mezelf, zeg dat dan toch gewoon in alle transparantie “Samen worden we rijker” zou dan een betere slogan zijn in plaats van “uw appeltje voor de dorst”, toch voor dit kantoor. Zoals ik zei, de andere Argenta kantoren waar ik cliënt was doorstonden mijn test-aankoop-achtige doorlichting, en het is niet mijn intentie slecht te praten of wat dan ook, ik geef gewoon zo objectief mogelijk mijn subjectieve ervaring weer 🙂

[dropcap2]A[/dropcap2]rgenta zorgt ervoor? Alvast niet voor mij hier! Niet voor deze zonet verhuisde muzikant die momenteel alle mogelijke steun welkom heet om z`n nieuwe en bestaande projecten verder de wereld in te brengen. Wellicht zijn er veel andere rijke(re) klanten die hier wel zeer welkom zijn, en dat gun ik hun van harte. En ook dat zijn bank goed draaien mag, all is well. Z`n stijl resoneert gewoon niet met mij, niet meer en niet minder.

Geld op zich is neutraal, alles hangt ervan af hoe je ermee omgaat. Zo zie ik het toch.

En zoals deze man ermee omgaat, met in mijn ogen nog niet de minste openheid en bereidheid naar de econmische context waarin ik als muzikant groei,…. dan kies ik voor andere mensen, in een andere bank, die mijn toekomstige artistieke fortuinen op een meer menselijke manier beheren. En dan gun ik het ook hen van harte dat ze voor hun werk ook fair worden vergoed. Wie weet wordt het een ander Argenta kantoor, of een compleet andere bank, ik zal wel zien wat er op mijn pad komt.

“Kijk, vanaf volgende maand (die over enkele dagen begint) is er zoals altijd een kunstenaatsstatuut-uitkering, en staan er terug enkele nieuwe zaken in de steigers, met toffe kunstprojecten en een CD release voor de nabije toekomst, maar daar kijkt u dus helemaal niet naar?”

[blockquote]Ik had hem graag nog gevraagd of hij misschien ooit al eens had gehoord van éne Mozart of Beethoven. Of dat hij Michelangelo, Leonardo da Vinci, Shakespeare of zoveel andere (hedendaagse) kunstenaars kent – die allemaal via patronaat, subsidies, mecenaat of andere wegen financiële steun kregen, om – ten eerste – hun letterlijke appel voor de dorst te voorzien, om vandaaruit hun artistieke glorie met de wereld te kunnen delen… een wereld zonder kunst, literatuur, muziek… kan jij je dat inbeelden?[/blockquote]

Wie weet had hij dan twee keer nagedacht vooraleer mij aan de deur te zetten, waar ik uit zelfrespect kordaat zelf naar toe wandelde vooraleer hij de kans kreeg mij vriendelijk te verzoeken het af te trappen. Geen haar op mijn hoofd dacht eraan daar nog langer te blijven.

Hupsaké en weg ermee.

Om vanuit een groter geworden vertrouwen mijn weg als kunstenaar verder te zetten. Wie weet wat er mij nog allemaal in de schoot geworpen wordt! Wat als een cultuurminnend iemand door deze blog post nu ineens de ingeving krijgt om mij of een andere kunstenaar/muzikant te ondersteunen? Wie weet welke mensen me nog allemaal op mijn pad komen bijstaan… En wat als mijn zeer toekomstige nieuwe creatieve creaties niet alleen mijn en misschien ook uw hart overvloedig vullen, en tegelijkertijd ook een groot deel van mijn bankrekening? Zodat ik, eerder vroeger dan later, zelf artiesten wiens kunsten mijn hart raken rijkelijk kan voorzien van een smakelijke appel voor de dorst.

Waauw.

Here I come.

Steven

> Via deze link kan je enkele gratis onuitgegeven & professionele piano opnames downloaden & blijf je op de hoogte van al mijn concerten, nieuwe cd`s,…!

Jouw Reacties Zijn Hieronder Heel Welkom!

Reacties

Robert verandert zelf. En jij? Een parodie op de N-VA campagne.

Ik weet het, de N-VA heeft het er misschien wel gewoon om gedaan, om zo`n tenenkrullende campagne spotjes te maken om nu net reacties uit te lokken. En zou ik vanuit mijn gezond verstand best niet reageren. Maar ach, laten we het allemaal niet al te serieus nemen… het hangt er vooral vanaf wat voor soort aandacht je het geeft, nie?

Jouw Reacties Zijn Hieronder Heel Welkom!

Reacties

Een reflectie bij mijn 34ste levensjaar

Het leven kiezen dat je leidt, vragen stellen en risico`s nemen

Een nieuw jaar dat begonnen is, 2014, en een nieuw levensjaar in mijn eigen leven. Terugkijkend op 2013… om toen nieuwjaar te vieren tijdens een fenomenale reis naar Mexico, met avontuurelijke verhalen waarbij ik zelf verwonderd ben dat ze 100 % waar gebeurd zijn. Mocht ik nu net niet de voor mij grote keuze gemaakt hebben om mijn volledige focus aan muziek te geven, en dus om de trainingen en workshops die ik jaren heb gegeven stop te zetten, zou ik niet liever doen dan al mijn verhalen neer te schrijven. Bij wijze van reflectie, inzicht en eren dat wat me maakt tot wie ik nu ben. 

Verhalen, niet alleen van Mexico, maar ook van vele andere zalige en yep, ook gigantisch minder zalige momenten in mijn leven. Met krachtige dieptepunten, waarin ik uiteindelijk koos voor het leven in plaats van eruit te stappen, waarover ik meer vertel in mijn blogpost over eczema.

Een standaard leven zoals de maatschappij van je verwacht, daar heb ik nooit voor gekozen. Hangt ervan af wat je daaronder begrijpt weliswaar. Zelf zie ik het als studeren, een job vinden, daar een carrière in uitbouwen met ondertussen een gezin grootbrengen op de mooiste woonplek die je jezelf kunt veroorloven. Meedraaien, zonder vragen te stellen, risico`s en andere sprongen te wagen.

Creativiteit en innerlijke verdieping als prioriteit

Niet dat het één niet zonder het andere kan, en ik heb hier ook geen waarde oordeel, het is gewoon zoals ik het zie voor mezelf. Met als nieuwe keuze momenteel niets liever willen dan de stabiliteit die ik daarin zelf nu aan`t ontdekken ben, verder vorm te geven. Dat bewonder ik bij veel van mijn (jeugd)vrienden eigenlijk. Velen zijn getrouwd, hebben een mooie standvastige baan en een gezin met kinderen – terwijl dat op zich ook een risicovolle sprong in`t onbekende is, alles hanger ervan hoe je het bekijkt. Toch, jaren geleden, maakte ik heel andere keuzes, met als hoofdkeuze mijn creativiteit ontdekken om daar letterlijk van én voor te leven. Dat kwam bij mij altijd op de eerste plaats, innerlijke verdieping en creatieve expressie.

De aanleiding lag voor een groot gedeelte weliswaar wel bij de eczema die mijn leven vanaf mijn tiende levensjaar plaagde, die een steeds grotere impact had op mijn gezondheid en mijn sociale leven. De zoektocht om er duurzame oplossingen voor te vinden die de reguliere geneeskunde mij niet kon geven, omdat het als ongeneeslijk werd bestempeld. Ik herinner het me nog goed, dat ik ooit, als late tiener, een boek over yoga uit het grote rek van mijn vader haalde, waarin stond: “elke ziekte begint in de geest, en als je je geest gezond maakt, volgt het lichaam als vanzelf”. Hippocrates, de Griekse arts die leefde van 460 tot 370 V.C., die mee het fundament legde van onze huidige Westerse geneeskunde, zegt uiteindelijk hetzelfde: “natuurlijke krachten in onszelf zijn de enige echte genezers van ziekte”. Onze huidige geneeskunde staat daar jammer genoeg mijlenver vanaf, al zijn er meer en meer geneesheren die gelukkig ook ruimte geven aan een holistische zienswijze. Uiteindelijk was het enkel aan mijzelf om daar m`n weg in te vinden, met (soms serieus) vallen en opstaan, telkens opnieuw.

De drie grote vragen die we ons allemaal wel eens stellen

En zoals ik het heb ervaren, bracht dat op één of andere manier een breuk met bepaalde vriendengroepen, dat ik het leven op een andere manier begon te bekijken, ook omdat ik precies niet anders kon, net omdat ik ziek was én er een kracht, diep vanbinnen, in mij leefde, een weten, dat ik kon genezen, dat er een weg was. Vandaaruit was ik fel gefocust, en soms heel obsessief, op de zin van het leven en op grote levensvragen die we ons allemaal wel eens stellen: “waarom zijn we hier? Waar komen we vandaan? En waar gaan we naar toe?”.

Hey, ik heb me kei goe geamuseerd hè, in de scouts, tot op de late uren in`t café, tijdens mijn apenjaren in 1ste en 2de kan op`t unief, en tijdens vele vele andere periodes in mijn leven, en zeker nu. Toch, was er in de onderstroom steeds een soort van innerlijke onrust en bewijzingsdrang aanwezig. Ook omdat we in onze maatschappij zo worden opgevoed: competitie, en beloning wanneer je ‘goede punten’ scoort. Wat zich voor mij van`t`klein tot soms in`t heel groot uitwerkte in patronen van ergens achteraan te lopen, op zoek te zijn naar iets dat ik maar niet kon vinden – en veel stress.

Misschien was het dat wel waar ik naar op zoek was: een stralende gezondheid, innerlijke rust en een soort van maatschappelijke erkenning voor mijn werk. En zolang ik geplaagd werd door de eczema was de innerlijke saboteur super actief in mezelf, want ik was ervan overtuigd dat, zolang ik ziek was, mijn geest troebel was, ongezond en onzuiver. Waardoor ik tot in de extremen soms mezelf inliet met allerlei methoden, technieken en manieren om mezelf te ‘verlichten’.

De dag kan alleen maar dag zijn omdat er een nacht is

Ik weet dat dit misschien gewichtig kan klinken, en bij momenten was dat ook zo, maar humor stond daarin voor mij ook centraal. Mensen die me goed kennen, of gekend hebben, zullen dat ongetwijfeld beamen. Ik kan de ene moment een zeer diepgaand gesprek hebben, en direct daarop de grapjas uithangen. Extremen die voor mij hand in hand gaan. En dat vind ik zo prachtig bij de levenskunstenaar die Toon Hermans was. Als ik naar zijn voorstellingen op DVD bekijk, kan je de ene moment tranen met tuiten lachen, en direct daarop zo diep ontroerd zijn door één van z`n prachtige liederen en poëtische teksten. Het één kan niet zonder het ander, net zoals de dag alleen maar dag kan zijn omdat er een nacht is.

En dat op zich is al om te gieren. Dat ik zolang heb geloofd dat er een strijd is tussen licht en duister, en dat ik moest strijden met al mijn ego en al die innerlijke pijn stukken die me weghouden van de ‘kracht van het nu’. Het wordt ons ook met de paplepel in de mond gegeven hè, in de cinema zijn er altijd de goede en de slechten, de Dark Force en de Jedi`s, de ‘Avatar people’ en de kolonisten, de bevrijdingslegers en de terroristen. Terwijl, als je naar de natuur ziet, de dag toch geen oorlog aangaat met de nacht om langer de zon te kunnen laten schijnen? Nope! Die gaat gewoon zachtjes onder, met een kleurenfestijn van jewelste, en dan wordt de dag letterlijk nacht, zonder veel boe of ba.

Hoe de comfortzone stretchen en verder groeien…

Misschien ben ik wel wat aan`t afleiden van mijn reflectie bij mijn 34ste levensjaar. Toch, `t geeft wel een beeld op wat er de laatste weken in mijn hart en geest leeft, een groot relativeren én een grote nieuwe rust die letterlijk vorm krijgt. Door tijd te nemen om mijn leven tot nu toe te overzien, zoals een adelaar hoog in de lucht een mooi overzicht krijgt van hoe het daar beneden aan toe gaat – en zo de best mogelijke keuze kan maken, net omdat je een totaalbeeld hebt.

En dat is één van de grootste geschenken die ik tijdens de aanvang van dit nieuwe jaar en mijn verjaardag gekregen heb, om terug te kunnen kijken naar wat was, vanuit de grootste neutraliteit en gelijkmoedigheid die ik nu meester ben. Zonder spijt of schuld, gewoon zoals het is. Dankbaar voor alle ups en downs, successen en mislukkingen, wereldreizen, talrijke boeiende ontmoetingen en levensveranderende – positieve en negatieve – ervaringen. En de wil en moed om bij momenten mijn comfortzone radicaal te verlaten, of te stretchen zoals mijn vriendin me soms vertelt. Net zoals een kastanjeboom alleen maar tot uitdrukking kan komen wanneer die de harde schil van`t zaad, de kastanje zelf, doorbreekt.

Met het diepe innige weten dat, wanneer de baby kastanje eenmaal de schil doorbroken heeft, het dan ook dat is wat het is. Niet meer en niet minder. Pure eenvoud. In plaats van verslaafd te blijven aan het jezelf steeds opnieuw willen bevrijden van één of andere schil, omdat je denkt dat er altijd nog wel iets van jezelf af te leggen valt,… nog een schil, nog een een realisatie, nog een inzicht, een nieuwe uitzuivering, ooo, en nog een imperfectie, en dit en dat en… . Het geloof dat je nog steeds niet perfect bent, of ‘het’ nog niet waard bent om vanuit stabiliteit verder en verder te groeien. Genoeg daarmee. De kastanjeboom is verlost. En groeit. Vanzelf.

Zoals de dag niet zonder de nacht kan, kan`t leven niet zonder de dood…

De enige verantwoordelijkheid die ik nu nog draag bestaat uit spontane actie in het moment, in overgave aan wie ik ben. In afstemming op wat ook goed is voor de ander, en voor onze mooie aarde.

 En dan, plots, komt die telefoon ineens verschillende weken geleden. Een (achter)neef, een goede vriend, die plotseling omgekomen was bij een tragisch ongeluk. Verbijstering. Met enige weken daarna opnieuw een bericht, een vriend die de strijd tegen kanker verloren had en plotseling snel was heengegaan.

De dood maakt het leven zo kwetsbaar en fragiel. En net dat geeft het ook zo`n enorme kracht. Die op een magisch wijze werd vorm gegeven in prachtige hedendaagse afscheidsvieringen… in plaats van in een old-school katholieke begrafenis waar iedereen met tegenzin bij is zonder dat openlijk toe te geven, en uiteindelijk blij is om eindelijk aan de koffietafel te zitten, waar het echte hartelijke verbinden met familie en vrienden kan goed gemaakt worden.

Ook zo dankbaar dat ik, wat deze vrienden voor mij betekenden, heb kunnen verklanken in muziek en zang tijdens hun afscheid, als eerbetoon aan de mooie mensen die zij waren, voor hun geliefden en de wereld. De magische schoonheid van innerlijke verbondenheid gepaard te zien gaan met een oooo zooo tastbaar authentiek verdriet. Elkaar in de ogen te kijken, in de armen te nemen, en te weten, te voelen dat het goed is zoals het is. Om temidden van de pijn, onmacht en verdriet intens contact te voelen met een wereld die voorbij onze zintuigen ligt.

In één vingerknip kan`t allemaal gedaan zijn – én beginnen

De unieke ervaring om hun afscheid echt te vieren, als een eerbetoon aan het leven, aan hun leven… met, en dat vooral, een krachtig appel om het leven dat jij en ik nu leiden eens zo bewust op te nemen, daarin te gaan staan, in volle overgave. Dat naar waarde schatten, en te stoppen, boenk patat, met wat voor superficiëel gezeik wij ons soms zo makkelijk inlaten… als verscholen uitvluchten om ons leven, onze dromen en huidige verbindingen misschien nog niet eens voor de helft op te nemen.

Het kan ineens in een vingerknip gedaan zijn. Het is een realiteit, ook hier en nu. Met als goed nieuws dat, wanneer we daarmee leren leven, ten volle, het leven dan ineens zo zichtbaar wordt. Waaruit als vanzelf nieuwe keuzes groeien om bestaande verbindingen opnieuw naar waarde schatten, met in de eerste plaats de verbinding met onszelf. Zien wat er echt belangrijk is, en achterlaten dat wat we dachten dat belangrijk was, maar wat ons eigenlijk gewoon tegenhield om voluit te leven, te geven, te ontvangen en te houden van.

Wens je een fenomenaal 2014,
dat je jouw dromen mag leven,
niet alleen die van jezelf, maar
ook die van de aarde,

warme groet,

Steven
Muzikant – Componist – stevenvrancken.com
Download hier enkele exclusieve tracks!

ps: Een tiental jaren geleden ontmoette ik een Aziatische muzikant, die met een prachtig enthousiasme speelde, zo buitengewoon, dat hij eruit zag alsof hij 24 jaar was. Achteraf kwam ik te weten dat hij all bijna 40 was. Dat bleef bij mij hangen… en inspireerde me. Ik ben ervan overtuigd dat gezonde, goedhartige en enthousiaste mensen er net zo jong uit zien en dat ook blijven omdat ze daarvoor kiezen – op mentaal, emotioneel en lichamelijk vlak. Op mijn identiteitskaart staat dat ik van ‘78 ben, officiëel ben ik dus 36 geworden. Maar maanden geleden dacht ik zo… “wat als ik mezelf tot in`t diepste van mijn cellen doe geloven dat ik vanaf mijn eerstkomende verjaardag een jaar jonger word, en vanaf dan ook elke dag verjong?”. In plaats van, zoals zoveel mensen, met tegenzin naar elke nieuwe verjaardag toe te leven… enthousiast genieten van elke verjongdag, omdat ikzelf dan niet alleen je m`n cellen zo gezonder en jong hou, maar vooral ook omdat dat plezant is…

Jouw Reacties Zijn Hieronder Heel Welkom!

Reacties

Over de 1ste prijs die ik won tijdens een avontuur op nieuwjaarsnacht

In plaats van het verhaal neer te schrijven, vertel ik je graag wat me op nieuwjaarsnacht overkomen is. Als je wilt weten welke prijs ik won om 5 uur `s nachts, en of de politie nu echt of niet mijn vriend is,… en wat voor geluk ik heb gehad… kijk dan even naar de video! Dat dit het jaar mag zijn waar je echt 100 % voor je dromen kiest, om ze vanuit inspiratie en daadkracht te leven, letterlijk en figuurlijk,

warme groet,
Steven

Ps: welkom op mijn verjaardags-winterconcert in Lier op 11 januari! schrijf in via facebook of via eventribe

Jouw Reacties Zijn Hieronder Heel Welkom!

Reacties

Voornaam: Email: