Kerstgeschenk: op naar een steeds betere nachtrust!

[blockquote]Zoals elk jaar geef ik graag een kerstgeschenk weg, en dat van dit jaar is – al zeg ik het zelf – heel mooi geworden! (zie download onderaan) Veel mensen vertellen me dat ze mijn piano muziek, vooral van de CD “Into resonance“, veel gebruiken om bij in slaap te vallen, en dat het enorm goed helpt om beter in slaap te vallen & bij kinderen om hen op een zachte manier in slaap te wiegen.

 

Vandaaruit speel ik al een lange tijd om een speciaal audio programma te maken, dat mensen kan helpen en ondersteunen om gaandeweg veel beter te slapen. Waar ik mijn vaardigheden als muzikant combineer met al de technieken die ik gebruik en doorgeef tijdens mijn workshops en privé sessies. [/blockquote]

Wist je dat er, volgens Pharma.be, tussen december 2007 en november 2008 in België 270 miljoen dosissen slaap- en kalmeermiddel worden genomen, ofwel 735.000 per dag? Slapeloosheid en slaapproblemen zijn als een ware een epidemie, en een goede slaap is letterlijk goud waard, voor de kassa van de pharma industrie, én voor mensen die graag terug goed willen slapen.

Eerst dacht ik eraan om deze opnames en bewerking – in totaal is`t toch 47 minuten – te verkopen zoals een normale CD, maar als kersgeschenk geef ik het vandaag nog veel liever weg – want ik weet zelf maar al te goed wat slapeloosheid betekent. (heb je toch graag enkele geschenken, dan vind je in m`n online shop kadonnen voor privéconcerten en natuurlijk mijn cd`s).

Laat jezelf in slaap wiegen met piano en zachte stem:

versie 1/ Eén versie met piano en stem, waarbij je naast piano mijn stem hoort die je begeleidt naar meer ontspanning en een diepere, zaligere slaap
versie 2/ De tweede versie is enkel de piano (ook ideaal voor kinderen) die ik ook langer heb gemaakt: maar liefst tot 26 minuten pure, ontspannende piano muziek!

Opmerking: als je momenteel medicatie zou nemen, ik stel dit niet voor ter vervanging, eerder als krachtige ondersteuning, waardoor ik het alvast op een volledige natuurlijke manier kan doen.

“Laat je in slaap wiegen” door Steven Vrancken

Post aub op deze blogpost, hier onderaan, je reacties!

Tip: download de twee versies, zet ze op je iPod of computer, of brand ze op CD. En als je dan gaat slapen, zorg dat je comfortabel ligt, en maak je klaar om zalig ontspannen in slaap te vallen… ik heb het gisterenavond gedaan en ik heb echt vééééél beter en dieper geslapen.

En voor de klank van de piano: ik heb er maanden over gedaan om een goede piano klank te vinden, die voor mij het nauwste aansluit bij de klank en het gevoel van een echte akoestische piano – want deze piano muziek is weliswaar live ingespeeld, toch, via de computer, als virtuele piano. En met dit resultaat ben ik echt super tevreden, zelf vind ik de klank super, al zal die gaandeweg natuurlijk wel verfijnd worden, het kan altijd nog beter.

Jouw Reacties Zijn Hieronder Heel Welkom!

Reacties

Eczeem genezen: mogelijk? 

Een open brief aan de medische wereld

Beste Medische Wereld,

ik schrijf u in de brief hieronder aan als geneesheer, dat schrijft vlotter.

Het mag gezegd worden: u doet vele ongelooflijke en fantastische zaken! Om er maar enkele te noemen: in het midden van de nacht klaar staan voor een zieke wanneer u van wacht bent, spoedoperaties uitvoeren en mensen redden van de dood bij zware accidenten, en in vele gevallen bent u een bron van inspiratie en kennis. Ik heb, met andere woorden, veel respect voor uw studies, uw toewijding voor uw werk, uw status als geneesheer, wie u bent en wat u doet, want ook: zonder uw zorgen waren verschillende vrienden en familieleden er gewoon niet meer.

Tegelijkertijd stel ik u graag enkele vragen: naast alles wat u goed en fantastisch doet, is het wél mogelijk dat u zich bij de behandeling van eczeem grondig vergist? Dat u bepaalde zaken volledig over het hoofd ziet? Zaken, mocht u die meenemen in de behandeling van eczeem bij uw patiënten – en dat zijn er gigantisch veel in België en Nederland – een levensgroot verschil kunnen uitmaken, met zelfs het realiseren van genezing?

eczeem in gezicht

Ik zal u kort vertellen wat ik u te zeggen heb. Mijn volledige verhaal kunt u vroeg of laat lezen in het boek dat ik daarover aan het schrijven ben; met de intentie om mensen te informeren dat het mogelijk is, om opnieuw een mooie stralende huid te krijgen, zonder medicatie, cortisone- en andere onnatuurlijke zalf. Als ik het kan, kan iedereen het. En natuurlijk ben ik niet de enige! En zijn er zeker en vast mensen die het nog veel harder te verduren hebben als ik, dat weet ik best. Mijn punt is dat er steeds meer en meer mensen genezen op een natuurlijke manier, of in combinatie met uw kunde.

Het zijn nu net dergelijke ‘volksverhalen’ die me de moed gaven te blijven geloven om te zoeken naar een weg voor genezing. Of het nu via uw klassieke, de natuurlijke geneeskunde of in combinatie gebeurt maakt mij weinig uit, uiteindelijk is het resultaat dat van belang is. Voor u is mijn brief wellicht één van de vele anekdotische bewijzen die geen wetenschappelijke waarde hebben. Maar niets is minder waar: dergelijke verhalen, uit het echte leven gegrepen en niet uit een gecontroleerd laboratorium dat nooit of te nimmer met alle variabelen van het leven rekening kan houden, hebben al lang het kritische punt van wetenschappelijke significantie bereikt. Het zou niet meer dan wetenschappelijk correct zijn daar op een onbevooroordeelde, neutrale manier onderzoek naar te doen, in plaats van dit alles te banaliseren vanuit het onterechte, en in mijn ogen hoogmoedige geloof, dat dit alles ronduit waardeloos is.

Als uzelf, of één van uw geliefden de diagnose zou krijgen van ongeneeslijk ziek te zijn, met als enige optie via medicatie het leven zo draaglijk mogelijk maken, of een waardige dood,…  dan heb je nog altijd de keuze om ook maar een klein beetje open te gaan staan voor andere manieren van genezen. In zo`n situatie zou u misschien begrijpen, en vooral levendig voelen, wat ik bedoel.

Eczeem is ongeneeslijk, zegde u mij toen ik 8 jaar was

Zoals u weet, zagen we elkaar de eerste keer toen ik ongeveer 8 jaar was, ik zat toen in het derde studiejaar (1986). Ik was onder de indruk van uw praktijk, al de diploma`s aan uw muur, de wetenschappelijke naam van mijn specifieke eczeem en al het beeldmateriaal dat u liet zien om uit te leggen hoe mijn eczeem ontstond… met de officiëel klinkende boodschap dat het niet te genezen was. Ik herinner het me nog levendig, ook de grote machteloos dat uw verdict mij gaf. Eczeem, zo vertelde u me, kon enkel in toom kon worden gehouden via uw juist voorgeschreven medicatie en was ongeneeslijk.

Wel, in dankbaarheid voor het toenmalige advies, het hielp inderdaad om mijn huid bij momenten gaaf te krijgen, toch zeg ik u, u heeft het bij het verkeerde eind gehad, althans wat mij betreft.

Staat u het me even toe me nader te verklaren.

Onuitstaanbare jeukaanvallen, bebloed & krabbend wakker worden, ik wens het niemand toe

De eczeem verscheen eerst heel onschuldig op één van mijn middelvingers, en groeide langzaam uit, over een periode van 15 jaar, over mijn volledige twee handen, uiteindelijk tot over mijn hele lichaam, mijn gezicht, armen, benen,… . Het grootste deel van mijn twintiger jaren heb ik dus al eczeem-lijdend doorgebracht, en dat was geen lachtertje, dat kan ik u verzekeren.

Ik heb me gigantisch geschaamd voor de lelijke, opengebarste huid op mijn vingers en de rode vieze vlekken in mijn gezicht. Bij perioden dagen, weken, maanden, jaren, amper durven buiten komen omdat ik mezelf lelijk vond. Ik schaamde me dood. Creatief omgaan met kledij om de eczeem te verbergen, op café in mijn universiteitsjaren mijn pint zo leren vastnemen dat mijn vrienden mijn opengebarsten vingers niet konden zien. Met de angst in mijn lijf zitten dat de eczeem hopelijk zou verminderen bij die date voor volgende week… onuitstaanbare zware jeukaanvallen te verwerken krijgen, ook overdag en in de klas, ik wens het niemand toe.

 Ontelbare slapeloze nachten heb ik gekend, evenveel pottekes zalf op mijn lijf gesmeerd en alle soorten crèmes uitgetest want na een tijd kon mijn huid niets meer verdragen.

Zoveel dokters en specialisten bezocht, ziekenhuis testen gedaan, en ik kreeg altijd hetzelfde te horen: “het enige wat we kunnen doen is je cortisone zalf voorschrijven en medicatie tegen de jeuk: het is ongeneeslijk, misschien gaat het vanzelf weg, maar we kunnen er niets aan doen. Bovendien vinden we, via al de testen, niets waar je allergisch voor zou zijn, je zult ermee moeten leren leven”. 

Schreiend van de pijn, bezweet wakker worden van mijn eigen gekrab, met bebloedde handen en lakens, opengebarstten huid, zonder mijn vingers te kunnen plooien. Bij momenten dacht ik mezelf te kunnen scheren met mijn vingers, zo ruw en hard was de huid geworden, of erger, dat mijn vingers zouden wegrotten en eraf zouden vallen.

Waarom heeft u nooit gevraagd naar mijn eetgewoonten en levensstijl?

Wat ik niet begrijp, is dat u, tijdens al die jaren dat u mij behandelde, nooit maar één keer heeft gevraagd naar, om maar één van de vele voorbeelden te noemen: mijn eetgewoonten. U heeft zoveel jaren gestudeerd en heeft toegang tot de meest technologische & wetenschappelijke middelen, maar u hield geen rekening met de eenvoudige realiteit dat wat ik eet en drink misschien een invloed heeft op mijn gezondheid. Mocht u me toen die vraag gesteld hebben, dan had u direct geweten dat ik, zoals zovele kinderen, heel graag snoep en suiker at, en naast mijn dagelijks glaasje melk graag frisdrank dronk. Haast dagelijks na het school effe langs de snoepwinkel om wat dracula tanden te gaan halen, een toverbol… boterhammen rijkelijk volgesmeerd met nutella, `s morgens cornflakes, met hier en daar een cola, sprite, snickers… en ne raider, wat ondertussen twix geworden is.

Als u mij toen echt had onderzocht, en als uw hoogstwetenschappelijke en onaangename allergietesten ook het effect van suiker en melk onderzochten, had u me wellicht een voorschrift gegeven om mijn suikergebruik via snoep, dessert en allerhande andere zaken stapsgewijs te verminderen om dat uiteindelijk helemaal te verbannen uit mijn leven. U had ontdekt dat melk en zuivelproducten niet goed voor mij waren.

En met een beetje mensenkennis was het u ook direct opgevallen dat ik als kind en zeker in mijn latere studiejaren enorm leed onder stress en druk op school en het unief. Mocht u daarop doorgevraagd hebben, zou u te weten gekomen zijn dat de school en het unief me nutteloze dingen deden vanbuiten blokken, die je achteraf toch allemaal vergeet, en extreem prestatie gericht was dat er geen ruimte was voor echte vreugdevolle creatieve expressie.

Ja, u had me echt kunnen helpen.

Ik keek naar u op, en vertrouwde u met mijn leven: mijn gezondheid.

Ik weet niet of u dit zich goed realiseert, maar in plaats van mij echt te helpen heeft u mij meer dan 10 jaar lang van het kastje naar de muur gestuurd, ontelbare en dure zalf voorgeschreven die alleen maar op korte termijn werkten, en bij lang gebruik simpelweg ongezond waren: maar dat had u me nooit gezegd! Terwijl ik nu op wetenschappelijke sites lees dat dergelijke cortisone zalf maar enkele weken na elkaar mag gebruikt worden. U liet het mij jaren en jaren gebruiken, en wanneer ik eens naar een andere (huid)dokter ging, vroeg die niet eens naar mijn cortisone gebruiksverleden.

Laat me duidelijk zijn, ik beschuldig u niet. Ik wijs u enkel op uw verantwoordelijkheid, een recht dat ik wel verdiend heb medunkt na meer dan 10 jaar braaf uw onsuccesvolle behandelding gevolgd te hebben, om het daarna met vallen en opstaan dan maar zelf op te lossen. Met alle leed, pijn, vedriet en zelfmoordneigingen vandien. Ik weet dat u me in uw beste vermogen behandelde, u legde immers de beroepseed van Hippocrates af, waarin u beloofde de zuiverheid van uw (genees)kunst en leven te bewaren. Wat u al regelmatig fantastisch bewezen heeft bij het behandelen van zware ziektes en aandoeningen én met operaties in mijn vrienden- en kennissenkring.

Maar toch, in alle eerlijkheid, ik vraag me af of u die eed echt heeft begrepen – in relatie tot de behandeling van eczeem. Althans, zo heb ik het, als ik erop terug kijk, niet ervaren. U behandelde me al die jaren als een nummer, zonder dan ook maar één milimeter verder te kijken dan al die boekenkennis en voorgekauwde diagnoses en voorschriften. Vanaf wanneer ik al uw voorgeschreven medicinale zalf uit mijn nachtkastje puilde in de vuilbak smeet heeft het nog lang geduurd vooraleer al die onnatuurlijke rommel uit mijn lijf en huid was: ik heb afgezien.

Wat als er veel meer meespeelt onder de symtponen die u behandelt?

Ik vraag me werkelijk af of u echt open staat voor wat ik u nu vertel. Om eens verder te kijken dan enkel een oppervlakkige symptoon behandeling. Ik zeg en bewijs het u met mijn voorbeeld en foto`s: eczeem is te genezen.

Enkel in grote stress situaties, tijdens emotioneel heftige tijden of een langere periode van ongezonde levensstijl komt die nog heel even subtiel piepen – al dan niet met een wat jeuk `s nachts of overdag, en daar ben ik dankbaar en blij om. Want mijn huid is voor mij een soort van graadmeter geworden hoe ik ervoor sta, zodat ik dan de verantwoordelijkheid voor mijn eigen gezondheid naar een nieuw niveau kan tillen – wat u op geen enkele manier, nooit of te nimmer, heeft gestimuleerd. En in de dikke twintig jaar dat ik tegen eczeem heb gestreden, weet ik als ondertussen doorgewinterde ervaringsdeskundige, dat daar de sleutel tot genezing ligt: zelf verantwoordelijkheid opnemen voor de eigen gezondheid en levensstijl, in al haar facetten. Waarbij ik het vertrouwen heb dat ik mezelf ook een andere, zachtere graadmeter mag gunnen – het is alleen dat ik aan deze zo gewend ben geraakt.

Ik vraag me af of ik wettelijk gezien het woord ‘genezen’ wel mag gebruiken? Of dien ik daar eerst een diploma van geneesheer voor te hebben? Er zijn al voldoende verhalen van mensen die aangeklaagd werden omdat ze spraken over genezing om zo andere mensen te helpen, zonder dokter of specialist te zijn. Wel, ik doe hier beroep op mijn recht tot vrije meningsuiting, om andere eczeem lijders te informeren over mijn genezing, en ook u daarvan op de hoogte te brengen.

Natuurlijk, er dienen grenzen getrokken te worden: er lopen vele kwakzalvers rond die denken het warm water te hebben uitgevonden, die mensen ronduit bedriegen met onwetenschappelijk alternatief genezingsgezwets. Zo ben ik er velen tegen gekomen. Op dezelfde manier zoals er hier en daar incompetente doktoren in ziekenhuizen werken en foutieve diagnoses stellen, fouten maken tijdens operaties, en geneesheren die liever medicatie voorschrijven in plaats van de patiënt echt te helpen.

Na meer dan 10 jaar uw advies voor waarheid te hebben genomen, was het duidelijk dat uw expertise niets hielp. Ik sloeg een totaal andere weg in en genas mezelf uiteindelijk.

In mijn 20-jarige zoektocht naar genezing van eczeem heb ik ontdekt dat er zowel in de alternatieve als in de klassiek medische wereld ongelooflijk fantastische als incompetente mensen zitten. En natuurlijk, wie ben ik om te zeggen of iemand incompetent of fantastisch is? Uiteindelijk is dat ook zeer relatief, ik kan alleen spreken voor mezelf, en die ervaring en informatie vrijblijvend delen. Het is vooral een kwestie van even je gezond verstand en goed onderscheidingsvermogen te gebruiken, om te doen wat het beste voelt en lijkt voor je eigen gezondheid.

En dat is wat ik, zoals ik u schreef, wat ik heb gedaan: na een dikke 10 jaar naar uw woord als waarheid te hebben geleefd, ben ik een hele andere weg ingeslagen, en gingen mijn ogen open. Met vallen en opstaan leerde ik over het effect van voeding op mijn lichaam en mijn verteringsorganen. Mijn maag en mijn darmen houden niet echt van suiker, en zijn alles behalve blij met melk en zuivel. Ik leerde dat mijn lichaam al die rommel niet goed kon verteren, waardoor al dat afval dat daar bleef zitten dan maar via mijn huid werd uitgescheiden, wat, onder andere, de eczeem veroorzaakte.

Ik leerde dat ik als kind als vanzelf op een natuurlijke en correcte manier ademde, maar dat ik dat bij het groter worden had verleerd. Ook en vooral omdat er niemand was, geen enkele dokter, leraar op`t school of professor in de unief, die me daar attent op maakte en me daarin kon onderwijzen.

Ik leerde dat een correcte, goede ademhaling mijn stress naar rust kon transformeren, veel beter dan uw medicatie. Vele specifieke meditatie technieken hebben me ook geholpen, en ja, daar heb ik ook met vallen en opstaan het kaf van het koren moeten leren onderscheiden, de ene meditatietechniek & leraar is de andere niet. Bij momenten kon ik zien dat mijn huid zienderogen beter werd door regelmatig te mediteren. En daarnaast was het een openbaring om te ontdekken dat het durven volgen van mijn aller grootste levensdromen mij zoveel innerlijke kracht en vreugde gaf dat ik er terug begon te stralen,… in plaats van aan zelfmoord te denken tijdens mijn meest zware eczeem periode. U had het me toen ik 8 jaar was immers verteld dat eczeem ongeneeslijk was, en op dat moment had de eczeem me letterlijk en figuurlijk, in alle facetten van mijn leven, neergesabeld.

-Mijn eerste solo CD “Into resonance” is spontaan ontstaan tijdens mijn meest zware eczeem periode, zonder enige kennis van piano of muziektheorie, van 2002 tot 2010. Het is deze muziek, en de stilte tussenin de noten, die me op de meest donkere en uitzichtloze momenten verlichting bracht. Letterlijk en figuurlijk. (Update artikel 31 juli 2013)

De muziek die spontaan ontstond tijdens mijn eczeem periode, zonder enige kennis van notenleer

Ik kwam te weten dat creatieve expressie, via theater, dans, schilderen en muziek me hielp om in contact te komen met een gigantisch plezier en een grote innerlijke rust, en zo ook met het vertrouwen en geloof dat ik kon genezen, ook al zei u me dat dit niet mogelijk was.

Ook heb ik enorm veel geleerd over allerlei manieren om mijn lichaam sterk te maken, ook ter ondersteuning van mijn darmen en vertering: via specifieke vormen van yoga, lichaamsmassage en drukpunten. Ook al wordt in zuiver wetenschappelijke kringen beweerd dat dit allemaal larie en apekool is – inderdaad: er is larie en apekool, overal, ook in de medische wereld. Enkel een kwestie van te leren onderscheiden, en nu kijk ik naar de tastbare resultaten in mijn eigen leven, en niet naar wetenschappelijke studies op papier die ‘bewijzen’ dat dit alles niet werkt. Terwijl je makkelijk evenveel wetenschappelijke studies vindt die daar lijnrecht tegenover staan, maar die zijn dan volgens uw normen wellicht niet wetenschappelijk – ach, soit, dat is een hele andere discussie natuurlijk.

Als u interesse heeft, ik kan er u heel veel over vertellen, of u leest het gewoon wanneer mijn boek klaar is. Voel u ondertussen vrij ook eens naar mijn muziek te luisteren, die mij alvast hielp om deze donkere periode in mijn leven door te komen. En Google eens naar wetenschappelijke resultaten en bewijzen van creatieve therapie, muziek therapie, meditatie, yoga, drukpunten en alternatieve/natuurlijke gezondheidsondersteunende manieren, ook al zweert u bij de resulaten van andere studies die het tegendeel aantonen. Of beter, experimenteer er met een open geest zelf eens mee, met de nodige dosis gezond verstand natuurlijk, dat is altijd waardevoller dan lettertjes op papier. Zo ben ik toch van mijn eczeem verlost, en veel andere mensen ook.

En toch ben ik u dankbaar, want door veel langer eczema patiënt te zijn dan nodig was, heb ik enorm veel geleerd over het leven, mijn gezondheid & creativiteit

Naast muziek heeft ook schilderen een belangrijke rol gespeeld in de ondersteuning van mijn gezondheid, zoals dit schilderij.

Mocht u me meteen de juiste behandeling voor eczeem hebben voorgeschreven toen ik 8 jaar was, was ik misschien niet te weten gekomen dat ik mijn eigen dokter kan worden en als enige op de hele wereld de meest geschikte expert ben in het leren luisteren naar mijn lichaam. Ook was ik wellicht geen muzikant geworden. En was ik nooit te weten gekomen dat creativiteit, muziek, zang en stem echt helend kunnen werken (of is ‘helend’ ook een verboden woord?). Yep, als er iets is, naast aangepaste voeding dat mijn leven letterlijk gered heeft, is het creatieve expressie, en zeker dan klank en muziek. Specifieke oefeningen en technieken die me hielpen om via stem en adem onverwekte emoties te bevrijden en los te laten: een cruciale sleutel in mijn genezingsproces, en iets wat ik alleen maar kon ontdekken door gigantisch veel dieper te durven kijken dan enkel en alleen de symptonen van de eczeem. Yep, dat allemaal ontdekken… ongelooflijke geschenken.

Ik weigerde om de anti-jeuk medicatie in mijn zwaarste eczeem periode in te nemen, want ik merkte dat het mij alleen maar verdoofde en moe maakte. En ik wist (of geloofde) dat ik enkel en alleen de echte oorzaken van mijn eczeem zou gaan ontdekken, door in contact te blijven staan met mijn lichaam, mijn pijn, mijn onverwerkte emoties. En bovenal: op het allerdonkerste moment in die eczeem crisis, toen ik zelfmoordneidingen voelde boven komen (een jaar lang elke nacht jeukend, krabbend wakker worden is geen pretje), leerde ik dankbaar te zijn voor de plekken op mijn lichaam die niet jeukten, en zo was er maar één: mijn neus.

Klinkt misschien melig, te simpel, of zweverig, maar ach, eerlijk, het kan me niet schelen wat u hiervan denkt. Ik ken mijn waarheid, en weet dat de kracht van dankbaarheid – en de daarbij gepaard gaande bio-chemische reacties in de hersenen, het hart en het lichaam – veel krachtiger is dan al de medicatie die ik in mijn leven tot nu toe heb voorgeschreven gekregen. Oprecht, intens dankbaar zijn voor wat er wel is, op het meest gigantische kak-moment in je leven. Ik kon kiezen tussen gehoor geven aan mijn zelfmoordgedachten, of eens iets totaal anders gaan proberen – daar is de grootste moed voor nodig die ikzelf tot nu toe ken. En dat bracht de omschakeling, het moment dat het tij langzaam maar zeker begon te keren, en het licht in mijn ogen en huid stapsgewijs wederkeerde. Dan pas begon ik de echte uitwegen te herkennen en alles wat het leven mij aanreikte om genezing te vinden.

Mijn lichaam was mijn laboratorium en mijn geest mijn instrument

En dat alles heb ik niet in een boek gelezen, ook praat ik geen specialist na, leraar, schrijver of één of andere therapeut die me dit heeft verteld: ik heb het aan den lijve ondervonden en er naarstig mee geëxperimenteerd. In mijn aller ergste eczeem periode, in mijn late jaren twintig, moest ik bijvoorbeeld maar 1 voedingsmiddel eten waar suiker in zat, en ik had het vlaggen: al krabbend wakker worden in het midden van de nacht met een helse jeuk. Als u dit pas zou geloven wanneer ik het wetenschappelijk zou bewijzen, dan zeg ik u: kijk naar mijn foto`s, praat met me, ik ben het bewijs. Mijn lichaam was mijn laboratorium en mijn geest mijn instrument die alles onderzocht en uitprobeerde, net zoals bij uw voorgeschreven behandelingen die ik 10 jaar lang heb gevolgd. Maar om onder uw wetenschappelijke voorwaarden dit experiment opnieuw uit te voeren, en dus terug mijn oude voedingspatroon boven te halen met veel suikers, snoep, zuiverlproducten en bijhorende levenstijl, neen, daar pas ik voor, danku.

En ik weet het nog goed toen ik een heel zware eczeem jeukaanval kreeg toen we met vrienden een film aan`t zien waren. Omdat ik toen al een lange tijd uw zalf en medicatie had afgezworen, had ik de keuze: ofwel aan die jeuk toegeven en als een bezetene te beginnen krabben en er de komende dagen en weken de gevolgen van dragen – ofwel via een andere weg al die energie die wilde vrijkomen via de jeuk gaan kanaliseren. Wat ik op dat moment heb gedaan was de eczeem en de jeuk verklanken. Wellicht klinkt dit zeer vreemd in de oren, en dat begrijp ik best! Maar u kent wellicht het gevoel dat u iets belangrijks hebt te zeggen tegen een patiënt, een collega, een goede vriend of uw partner. Onaangenaam nieuws, of iets dat u dient op te biechten. Iets dat op uw maag ligt, van uw hart moet. En kent u vervolgens het gevoel dat u ervaart nadat u het heeft uitgesproken? Wanneer u uw gevoel stem heeft gegeven? Opluchting wellicht, een soort van bevrijding, gevolgd door een grotere staat van innerlijke rust… .

Wel, ik heb ontdekt dat er manieren zijn om de stem niet alleen te gebruiken in communicatie met andere mensen, maar ook in gesprek met het eigen lichaam en diepe emoties. Dan hebben mijn universitaire studies in de communicatiewetenschappen, in België, Montréal en India toch nog nut gehad. In mijn geval vertaalde deze nieuw ontdekte vorm van communicatie zich als stem & klank leren geven aan eczema, aan jeuk, aan innerlijke onrust. Ik zonderde me af van mijn vrienden, en heb specifieke oefeningen toegepast waarbij ik die onuitstaanbare jeuk en de daarbij gepaard gaande innerlijke onrust ‘liet spreken’. Ik gaf de diepste pijn die ik in mezelf kon voelen eindelijk een stem, letterlijk. Na twintig minuten was de jeuk voorbij, en de volgende ochtend kon ik mijn ogen bijna niet geloven. Die eczeem plek zag eruit alsof ik er de vorige dag een potje cortisone zal had opgesmeerd, zo mooi dat die aan het genezen was. Maar nu wel met het grote verschil dat het duurzaam, natuurlijk en zonder bij-effecten was, in tegenstelling tot uw voorgeschreven zalf.

En ik blijf leerling voor de meester in mezelf, volg hier en daar nog af en toe een behandeling, doe opvolging, blijf mijn voeding bijsturen en verwelkom steeds nieuwe perspectieven. En het boeiende is, is dat ik merk dat ik nu nog steeds beperkende emotionele, fysische en mentale patronen zie wederkeren die aan de grondslag van mijn eczeem lagen – en ze worden minder en minder sterk. Nu geven ze niet eczeem als bij-effect, maar andere zaken die toen ook al aanwezig waren maar die ik nu pas kan zien omdat ik al een groot deel van die sh*t heb aangepakt. Het wordt mooier en mooier, met hier en daar af en toe een grote nieuwe uitdaging.

Beste Geneesheer, begrijp me niet verkeerd, ik zie het niet zwart wit, ik weet dat u veel fantastische dingen doet

Zoals ik in het begin van mijn artikel schreef, weet en zie dat u veel prachtige zaken doet, vele mensen echt helpt te genezen, pijn draaglijk verlicht en fantastische operaties en andere wetenschappelijke wonderen manifesteert. Mooi werk, dat meen ik uit de grond van mijn hart.

Maar ja, tussen de lijnen door leest en voelt u wellicht ook mijn (oprechte) boosheid naar ‘de medische wereld’, wat de behandeling van eczeem betreft. Het is nu eenmaal een wetenschappelijk kwantificiëerbaar gegeven dat ik meer dan 20 jaar met eczeem heb rondgelopen, en dat het pas echt is beginnen beteren, op een duurzame manier, wanneer ik vooral naar andere mensen begon te luisteren dan enkel u. Ik leerde vooral naar mezelf en mijn eigen lichaam luisteren.

En wat voor mij ook belangrijk is, is dat u weet dat ik niet verkondig de ultieme waarheid te bezitten, of een magische formule heb die eczeem in één, twee, drie kan genezen. Ook ben ik geen asceet die super strikt volgens ‘de regels’ leeft en zich alles ontzegt – al blijf ik op alle gebied lerende, om met vallen en opstaan de grenzen van mijn eigen lichaam, gezondheid en levensgeluk te verruimen.

Dus, beste Geneesheer, het is ok om met, bij wijze van spreken, uw hoofd tegen de muur te lopen en u keihard te vergissen, wat hier dan betreft de behandeling van eczeem. U kunt zich altijd herpakken, bijscholen, open staan voor andere perspectieven, en ophouden om dogmatisch te blijven vasthouden aan dingen die gewoon niet werken, of niet op een duurzame manier de oorzaak aanpakken.

Wat vooral mijn boodschap vooral is, is dat er heel veel facetten zijn die dieper liggen dan enkel de symptonen van eczeem die u behandelt, en dat, wanneer je die echt aanpakt – afgestemd op de unieke persoonlijkheid en het leven van de patiënt in kwestie – de eczeem stap voor stap en mogelijk zelf helemaal geneest. Als een samenwerking tussen klassieke en ondersteunende alternatieve/natuurlijke geneeswijzen.

Ik kan me perfect inbeelden dat voor sommige eczeem patiënten het goed mogelijk is dat één kleine verandering in de voeding of in de levensstijl hun genezingsproces al in serieus in gang zet, terwijl anderen misschien hun hele levensstijl drastisch dienen te herbekijken, zoals bij mij het geval was. Maar zoals altijd: stap voor stap voor stap, haast en spoed is zelden goed.

Een overzicht van alles wat mij geholpen heeft om van eczeem terug te keren naar een mooie, stralende huid

Als u echt benieuwd bent naar wat mij allemaal geholpen heeft, geef ik hier graag een kort en bondig overzicht – waar ik met alle plezier in de toekomst uitgebreid over zal schrijven.

Voor mij persoonlijk was het genezen van eczema mogelijk via een totaalplaat van:

  1. geloven dat genezing, verbetering mogelijk is
  2. oprecht dankbaar zijn in je leven voor wat er wel is – te beginnen met het simpele feit dat je leeft
  3. van schuld & slachtofferschap groeien naar  de volle verantwoordelijkheid van je eigen leven opnemen, jezelf en anderen leren vergeven
  4. diep naar binnen durven kijken en, al dan niet met hulp van buitenaf, onverwerkte emoties/trauma`s ruimte geven en oplossen
  5. een goed aangepast (biologisch) voedingspatroon/diëet, en dus niet blindelings het ingelepelde gedachtengoed via standaard voorlichtingscampagnes volgen dat je dagelijks een glas melk, ettelijke liters water, vers fruit en rauwe groenten moet eten. Ik geloof niet in 1 oplossing voor iedereen, maar wel in individuele aangepaste voeding. Ik heb nog altijd enorm veel aan een combinatie van het polariteitsdiëet met licht makrobiotische inslag en aanvullingen – terwijl er andere mensen in mijn omgeving zeer goede resultaten hebben met enkel rauw voedsel, kwestie van jezelf te informeren en op een verantwoorde manier te experimenteren, al dan niet onder professionele begeleiding.
  6. aanvullende therapieën volgen en doen die resoneren, wat mij gigantisch hielp was onder andere Bowen behandelingen, en hedendaags sjamanisme om het contact met mezelf, mijn lichaam, mijn diepste innerlijke en de natuur te versterken en herstellen
  7. dagelijks klank- en stemwerk voor emotionele stabiliteit en diepe innerlijke rust, lichamelijke kracht en verbinding met je hart, gevoel en intuïtie, met een eenvoudig instrument, of lekker zingen onder de douche ben je al vertrokken
  8. overschakelen van kraantjeswater (dat vol met chloor en restanten zit van andere rommel) naar echt zuiver water
  9. indien mogelijk stoppen met alle soorten medicatie en die vervangen door natuurlijke varianten
  10. een gezonde levensstijl op maat van jezelf creëren, in alle facetten
  11. je leven grondig herbekijken, beroep, werk, hobbies, netwerken,…
  12. een goede nachtrust creëren en doen wat daarvoor nodig is, in plaats van zoals bijna een miljoen Belgen die dagelijks niets aan hun onevenwichtige levensstijl veranderen en maar gewoon een slaappil nemen: je reinste waanzin als je het mij vraagt. Natuurlijk, als het niet anders kan, neem een slaappil. Ik heb het vooral over de verantwoordelijkheid van de medische wereld, die er in de eerste plaats dient op toe te zien dat mensen de volle verantwoordelijkheid voor hun eigen gezondheid terug in handen te nemen, in plaats van ze gemakkelijkheidshalve maar pillen en medicatie voor te schrijven.
  13. ademhalingsoefeningen doen en op een nieuwe, gezonde manier leren ademen – waarbij de volkswijsheid ‘gewoon goed diep ademen’ zeker en vast waar is, maar dan is`t de vraag hoe je dat juist doet en opnieuw kunt aanleren. En ook hier is`t nodig goed na te gaan wie jouw een goede ademhaling kan aanleren. Informeer jezelf goed vooraleer je over te geven aan de lessen of expertise van iemand. Ademhaling is ook een groot thema in de workshops en trainingen die ik geef.
  14. voldoende beweging voor een flexibel en krachtig lichaam, stap voor stap leren opbouwen, bijvoorbeeld via Yoga, meditatie, Tai Chi, Pilates, turnen, fitness,… waar er heel veel vormen zijn, en verschillende leraars, scholen, waar de ene – in mijn ogen – veel effectiever is dan de andere, ook hier hangt het af wat jij nodig hebt. Wat goed is voor de ene kan slecht zijn voor de andere. Hoe hoog kwalitatief diesel wel niet kan zijn, een auto met een benzine motor zal er niet mee rijden – net hezelfde gaat op voor voeding: voor de ene kan een appeltje voor de dorst meer energie geven, bij anderen net helemaal niet. Een kwestie van te leren wat goed voor je is – en ook dat die waarheid niet statisch is, maar veranderlijk.
  15. tijd doorbrengen in de natuur, en blootvoets wandelen
  16. ruimte voor creatieve expressie, dans, theater, muziek, schilderen,… jezelf ermee simpelweg amuseren, en vooral niet denken in termen van ‘ik kan dat niet’, ‘ik heb nooit kunnen dansen of schilderen of zingen,…’. Allemaal beperkende overtuigingen en illusies die je helemaal geen dienst bewijzen. Geniet er gewoon van, al doende. Ik heb ook nooit geleerd om muziek te maken, om te schilderen, te tekenen… kwestie van het gewoon te doen.
  17. gezond sociaal en vriendschappelijk contact
  18. vooral doen wat plezier geeft: je dromen en passie volgen, in plaats van als een kip zonder kop mee te draaien in de maatschappij en werk te doen dat geen plezier, noch voldoening geeft
  19. en met als sleutel om dagelijks tijd en ruimte te nemen voor je gezondheid, je emotioneel, mentaal en spiritueel evenwicht,… van`t leven genieten, steeds meer en meer.

En het is niet omdat alle bovenstaande methoden, technieken en manieren ‘natuurlijk’ zijn, dat ze gratis zijn. Velen natuurlijk wel, maar ook daar is er een leercurve, en experten, ervaringsdeskundigen om van te leren. Ik heb talloze workshops gevolgd, zeer veel behandelingen en therapieën ondergaan, nieuwe aankopen gedaan, mijn voeding als prioriteit gezet in mijn uitgaven,… etc. En ook dat alles verandert en evolueert constant. Het is altijd een wikken en wegen, en voelen wat voor jou belangrijk is in het leven.

Staat u open om te leren van een ervaringsdeskundige, of leert u enkel uit boeken, wetenschappelijke studies en van uw collega`s, die niet persé de daadwerkelijke beleving en ervaring van de ziekte bezitten?

Ja, wat als iemand die geen officiële dokter is wel de nodige ervaringsexpertise heeft ontwikkeld, en veel nuttige informatie heeft over een ziekte, die mensen kan ondersteunen om zichzelf daarvan te genezen? Is het dan niet uw wetenschappelijke plicht, naar het algemeen welzijn én de volksgezondheid, om daar gehoor aan te geven? Om daar ten minste met een open geest, vanuit wetenschappelijke neutraliteit zonder vooroordelen, naar te luisteren? Om daaruit dan misschien wel nieuwe conclusies te trekken over de manier waarop u eczeem behandelt?

En neen hoor, ik heb zeker niet alles alleen gedaan en ja, voor mij was het een lange weg met vallen en opstaan. Waarbij ik verschillende nieuwe vrienden heb gemaakt, en enkele mensen voor altijd in mijn hart blijven. Waarbij het belangrijk blijft voor mij om waakzaam te blijven en zeer bewust te leven, want zoals ik zei speelt de eczeem, een zeer klein beetje, af en toe nog eens als graadmeter – en dan verdwijnt die weer helemaal alsof er niets aan de hand was. En net daarom geloof ik dat mijn ervaring andere mensen kan helpen om die weg van genezing veel korter te maken.

Eén van mijn tips voor mensen die te kampen hebben met eczeem: is om eczeem te leren zien als een mooie dankbare uitdaging, een geschenk, en niet iets dat kost wat kost moet bestreden worden. Ik weet dat het paradoxaal kan klinken, maar voor mij persoonlijk was dat één van de grote sleutels.

België is, in vergelijking met verschillende andere landen ontzettend conservatief wat betreft alternatieve / natuurlijke geneeskunde, maakt u het verschil?

En zeker, in mijn zoektocht naar genezing heb ik, naast allerhande fantastische 100 % natuurlijke gezondheidsondersteunende therapieën en systemen, zeker en vast enkele uitzonderlijke collega`s van u ontmoet die mij begrepen, en die echt luisterden, met een open geest, en mij zelfs ondersteunden via manieren die normaal niet uw klassieke geneesmethode thuishoren (de medische wereld is op dat vlak in België, vergeleken met zeer veel andere ‘ontwikkelde landen’ verschrikkelijk conservatief, en gedraagt zich soms alsof`t nodig is een heksen jacht te organiseren op al die alternatieve & natuurlijke genezers). Zoniet was de mogelijkheid tot genezing, of een veel effectievere behandeling van eczeem al lang uitvoerig aan bod gekomen in het nieuws, de media en in wetenschappelijke tijdschriften, en hadden al uw collega`s al een bijscholing gekregen om hen in staat te stellen eczeem patiënten op een effectievere manier te begeleiden in hun eigen genezingsproces.

Het gaat over methoden die u – in tegenstelling tot vele collega`s van u in het buitenland – bij wijze van spreken gewoon zou weglachen en banaliseren als onwetenschappelijk, onbetrouwbaar en onbewezen, zoals: meditatie, yoga, drukpunten, bepaalde voedingsadviezen en ondersteuning via klank, muziek en stem, wat één van mijn specialiteiten is geworden. En ja, daar is het, zoals ik reeds zei, nodig om het kaf van het koren te onderscheiden.

 En als universitair heb ik geleerd om dat op een zo wetenschappelijke manier als mogelijk, te doen. Maar natuurlijk, daar heb je geen diploma`s voor nodig.

Als u uw beroep echt serieus neemt en oprecht begaan bent met de gezondheid van uw medemens, dan hoop ik dat u uw verantwoordelijkheid daarvoor opneemt

Ok nu, om af te sluiten.

 U weet dit natuurlijk beter dan ikzelf, maar ik refereer er toch graag even naar: u heeft de eed van Hippocrates afgelegd, die u verplicht om uzelf aan bepaalde beroepsregels te houden. Die eed zegt onder andere: “Ik zal naar mijn beste oordeel en vermogen en om bestwil mijner zieken hen een leefregel voorschrijven en nooit iemand kwaad doen”.

Als u uw beroep en uw eed echt meent, dan hoop ik dat u uw oordeel over hoe eczeem te behandelen grondig herbekijkt. Dat u op onderzoek uitgaat, en van vele mensen, zoals ikzelf, leert die hun ziekte niet genezen kregen via de gewone klassieke geneeskunde, maar wel via een natuurlijke weg. Nodig me gerust uit voor een gesprek, ik wil al mijn informatie en ervaring dolgraag met u delen!!! Als ik het kan, kan iedereen het. En het draait hier niet om mij, om wat ik gepresteerd heb of “kijk eens wat ik allemaal kan”, nee, nee, nee. Het gaat over de (duurzame) gezondheid van ons volk, en de juiste informatie om daartoe te komen. En ik ben alles behalve een alleenstaand geval, lees even alvast de vele reacties onderaan deze blogpost. En google, zoek op, vraag rond, spreek en u zal verbaasd zijn hoeveel zieke mensen die niet verder geholpen werden via de klassieke medische weg, maar het via een andere manier, of in combinatie met uw medicijnen, wel voor elkaar speelden. En als u het te druk mocht hebben, laat me iets weten, wanneer mijn boek klaar is stuur ik het u met alle plezier op.

In ieder huis waar ik binnen treed, zal ik slechts komen in het belang van mijn patiënten”.

Ik wens dat u ook bovenstaande passage van uw beroepseed eert, en zoals ik het zie, het belang van uw patentiënten stelt boven de belangen van de pharmaceutische industrie, het geld. Een industrie die er jammer genoeg geen enkele baat bij heeft dat mensen hun eigen voeding, levensstijl en ingesteldheid als het allerbelangrijkste medicijn gaan zien, en niet de voorgeschreven medicatie waar zij zoveel geld aan verdienen. Tenzij ze het roer omgoeien, en daar een mooie nieuwe kans zien om de gezondheid, via allerlei voorlichtingscampanges, workshops en individuele coaching, nu echt terug te geven aan de mensheid. En natuurlijk, de pharma industrie, ook dat is geen zwart-wit verhaal, dat weet ik best.

[blockquote]In het oude China werd je als Geneesheer pas echt gerespeceerd wanneer uw patiënten niet meer terug kwamen, want dat betekende dat je de mensen echt genas, en hun gezondheid, over de gehele lijn, 100 % terug gaf in hun eigen handen. Daar kan de Westerse Medische Wetenschap nog heel wat van leren, en als dat gebeurt, is het geheel wellicht nog veel krachtiger, denkt u niet?[/blockquote]

En dat is wat ik bedoel. Het oude durven herbekijken, leren uit het verleden met de nieuwe informatie uit het heden. Zonder schuld, met een gevoel voor verantwoordelijkheid verder gaan, vanuit gelijkwaardigheid.

Geef gerust uw reactie onderaan deze blog post, ik ben nieuwsgierig.

Met hoogachting groet ik u,

Steven Vrancken
Ervaringsdeskundige – Stemcoach – Muzikant

ps: o ja, de enige reden waarom ik al die eczema foto`s heb genomen die u hier ziet, was omdat ik gewoon wist dat ik vroeg of laat zou genezen. Ik nam die foto`s om tastbaar bewijs te hebben, want anders zou u mij misschien niet geloven.

ps 2: Voor alle lezers die geen officiële geneesheer zijn, ben ik dus zeer duidelijk: bovenstaande brief is gericht aan de medische wereld. Ik ben geen dokter, en pretendeer dat ook helemaal niet te zijn. Heb jijzelf last van eczeem, en er iets is dat je zou willen veranderen aan je gezondheid, jouw behandeling, doe dat op eigen verantwoordelijk en in overleg met jouw geneesheer, huisdokter, specialist. Ik geef geen diagnose, noch therapie, dat is wettelijk voorbehouden aan geneesheren. Wat ik wel kan en mag doen, is advies verlenen, vanuit mijn ervaring. En je vanuit mijn specialisatie, klank- en stemwerk, zaken, oefeningen en technieken aanreiken die jouw conditie, ook mentaal en emotioneel, krachtig kunnen ondersteunen – wat voor mij persoonlijk een onmisbaar element was en is – in alles wat ik daarnaast heb gedaan om mezelf van eczeem te bevrijden, en mijn algehele gezondheid te onderhouden en versterken..

Jouw Reacties Zijn Hieronder Heel Welkom!

Reacties

Van ‘Facebook neurose’ naar Facebook vakantie

[blockquote]Eén van de moeilijkste, of misschien beter, meest confronterende dingen in het leven vind iets aan mezelf toegeven dat ik graag anders zou zien. Maar waar ik op dat moment niet echt de zin of de moed voor kan opbrengen om het dan ook daadwerkelijk te veranderen: oude gewoontes afleren en er nieuwe voor in de plaats verwelkomen.
[/blockquote] [dropcap2]O[/dropcap2]m enkele voorbeeld te geven:het kunnen soms kleine gedachten zijn, als ‘wanneer gaat ge nu eens voorgoed leren om diene afwas in éne keer te doen, ge weet toch dat dat veel plezanter is’, of ‘hoe lang gaat ge nu nog uitvluchten verzinnen om die rommel niet aan te pakken die ge al jaren in die opslagplaats laat staan’, of ‘ge weet toch dat traag en bewust eten beter is, `t maakt u alleen maar gestresseerd om snel te eten, en tegelijkertijd nog een youtube filmke te zien, nog enkele mails te checken of een smske te sturen omdat ge ervan overtuigd zijt dat dat nu echt moet gebeuren’. 

En die lijst van gedachten lijkt wel eindeloos. Met daarbij ook de gedachte als `komaan Steven, hou nu eens op met zo perfectionistisch te zijn, en te denken dat het altijd beter moet of hoeft, doe gewoon, en geniet van`t leven’.

[dropcap2]I[/dropcap2]k weet niet of je dergelijke gedachten herkent? En als je ze herkent, het dan ook echt mogelijk is ze te erkennen, en aan jezelf toe te geven dat die eenvoudigweg bestaan? Of misschien ben jij de perfectie zelve? Want als ik dan simpelweg naar een speciefiek aspect in mijn leven kijk, mijn Facebook gedrag, wel, dan denk ik: ‘Steven, beste vriend, word het niet eens tijd daar op een andere manier mee om te gaan?’.

In`t begin stond ik wat terughoudend tegenover Facebook, maar hoe langer hoe meer vrienden erop gingen, dacht ik zo van, ach, waarom niet. Het was effe wennen, maar na een tijdje begon ik het plezier er echt van in te zien – zoals met zoveel andere dingen die ik in het begin niet ken. Het is gewoon super oude vrienden terug te ontmoeten, eens ne lange spontane chat tot diep in de nacht te voeren, nieuwe mensen te leren kennen, toffe activiteiten leren kennen en zelfs vriendschappen te versterken. En de potentie voelen van zoveel vriendschappen die nog versterkt kunnen worden.

En ook zoals Facebook werkt, met Likes, met Shares, comments… nieuws dat je van vrienden ziet verschijnen, allerhande wereldnieuws dat langs de newsfeed verschijnt… super boeiend en plezant allemaal. Tot op het moment, voor mij, dat ik begon door te hebben dat het precies een automatisme begon te worden, om mijne Facebook te checken. Minutenlang newsfeeds te lezen, en zo ineens te merken dat ik vanalles aan`t lezen was dat me au fond niet echt super boeide, of heel ergens anders op internet verdwaald wakker werd met de gedachte van `oooh, juist ja, wat was ik nu weer aan het doen?’.

[dropcap2]M[/dropcap2]isschien ben jij het type mens dat daar al een evenwicht in heeft, en Facebook heel wijs gebruikt. Wel, in alle kwetsbare eerlijkheid: dat stadium heb ik nog niet bereikt! Een lange tijd wel, maar hoe langer hoe meer, de laatste maanden, merk ik echt van niet. Hoe graag ik ook zou willen blijven posten, liken, chatten, op de hoogte blijven van alles en iedereen, eigen activeiten aankondigen,… als ik echt radicaal eerlijk ben tegen mezelf dan weet ik dat ik Facebook op een andere manier kan gebruiken, waardoor ik niet het gevoel krijg dat ik er tijd en concentratie en aandacht mee verlies, maar een manier die me enkel en alleen alle voordelen geeft dat Facebook te bieden heeft, in plaats van de automatische Facebook check neurose die ik tegenwoordig onbewust uitvoerde: ongewild liet ik Facebook mij eerder gebruiken, dan dat ikzelf, doelbewust, Facebook gebruikte. Terwijl ik weet dat Facebook is er voor mij en jou is, wij zijn er niet voor Facebook, dat is toch mijn overtuiging.

Don`t get me wrong hè, facebook dwang neurose klinkt inderdaad als een heuse aandoening, ik voel mij gezond en gelukkig zenne, maar toch verlang ik exact daar verandering in te brengen, en tegelijkerijd in vele andere gebieden in mijn leven waar ik een gelijkaardig patroon tegen kom… . Om 100 % onafhankelijk te zijn van facebook, in plaats van te geloven dat mijn dag pas helemaal compleet is wanneer ik mijne Facebook heb gecheckt.

Let`s rise en shine, en afschudden die oude patronen. Vandaar… een manier die voor mij werkt, een facebook vakantie, om zo fris terug te keren! Ik wens jou hier ondertussen de tijd van je leven, die je eens zo sterk mag beleven daarbuiten.

Kzien ulle gère,
Liefs, Steven

Jouw Reacties Zijn Hieronder Heel Welkom!

Reacties

Over m`n nieuwe piano CD ‘Resonancia II’

[blockquote]Ik ben momenteel volop bezig aan mijn tweede piano cd, en dat is zalig om daar in volle focus aan te werken. Zeker omdat die ontstaan is net vooraleer ik midden december bijna voor twee maanden naar Mexico vertrok… een fantastische fenomenale en avontuurlijke reis.[/blockquote] [dropcap2]I[/dropcap2]n Mexico heb ik veel gefilmd, met de camera functie van mijn fototoestel, met de intentie om er muziek op te zetten. Niet wetende dat de muziek er al klaar voor was! De opnames waren inderdaad al gemaakt, maar snel ‘vergeten’ omdat ik zoveel te regelen en voor te bereiden had voor de reis en mijn verhuis in België naar een andere plek.

Echt wel grappig hoe het gaat. Want toen ik terug van Mexico kwam, begon ik me te installeren in mijn nieuwe fijne thuis. Je kent dat wel: dozen uitpakken, dingen weggeven, opzij zetten, versleuren,… een mail achterstand inhalen en opnieuw het ritme hier terug vinden.

[dropcap2]E[/dropcap2]n dan, herinner ik me, lag ik soms uitgeput op de zetel te rusten in mijn leefruimte, die tevens mijn muziekruimte is, te dromen van een nieuwe piano cd. Mezelf af te vragen wanneer ik dat zou doen, waar ik het zou opnemen, welke muziek ik erop zou zetten, hoe de nieuwe hoes eruit zou zien, en ga zo maar verder.

Tot op het moment ik weer wakker werd in het midden van de nacht, jetlag, en ik in bed mijn laptop bij haalde, en er wat op rond begon te kuieren. En tussen al mijn verhuisfolders vond ik ineens die opnames van eind november.

‘Huh’, dacht ik, ‘wat is dat?’

[dropcap2]I[/dropcap2]k nam mijn goeie koptelefoon en begon ernaar te luisteren, uren aan één stuk. En soms dacht ik zo van: ‘hey, was ik dat? Wie heeft dat gespeeld?’ Haha! Ik voelde en wist direct dat die nieuwe cd al de hele tijd gewoon voor me lag.

Dan begon het snel te gaan. Een eerste selectie van de nummers, en enkele dichte, fijne mensen in mijn kring al eens laten voorproeven. Ook contacteerde ik Maarten, de grafische vormgever van mijn vorige hoes, en vond de perfecte soundengineer, Samuel, vriend en medemuzikant bij Soundjourney Ensemble. Het begon meer en meer vorm te krijgen, en nu is de nieuwe piano cd bijna af.

[dropcap2]O[/dropcap2]ok nog, een cd maken vraagt een redelijk budget, en ik had er geen idee van hoe ik dat bij elkaar zou krijgen. Totdat ik opnieuw op m’n zetel, lekker nu, lag te rusten, en het idee kwam: ‘wat als ik nu eens een voorverkoop doe, bij alle mensen die de eerste cd ‘Into resonance’ hebben gekocht?’ En yep, binnen enkele weken was het budget zo goed als rond, en nu is het gewoon nog een kwestie van afwerken, finetunen, en de muziek te voorzien van de mooie videobeelden van in Mexico.

Op dit moment ben ik de laatste namen aan het verzinnen voor de 8 nummers die erop verschijnen, tezamen met de laatste tweaks om door te geven aan goede vriend Samuel, de soundengineer voor deze nieuwe cd, getiteld ‘Resonancia II‘. Ja, ik hou van de Spaanse taal, vandaar!

[dropcap2]Y[/dropcap2]ep, inderdaad, er zit een verwijzing in naar de eerste cd, omdat die er wat op verder speelt, organisch, én toch heel anders. Opgenomen met een kei fijne Rippen buffepiano waar ik bijna twee jaar op één stuk dagelijks heb op gespeeld, en vele huisconcerten heb mee gegeven. Een gigantisch verschil, al zeg ik het zelf, met wanneer je als muzikant een studio binnen wandelt en het moet doen met de plaatselijke piano, die je niet echt kent.

Want voor ‘Into resonance‘ had ik echt twee dagen voltijds spelen nodig om me echt één te voelen met de piano van in de studio, om dan, wanneer ik er tot middernacht lekker helemaal alleen was, de meeste van de opnames te maken die op die eerste cd verschenen zijn. Ja, alle piano`s hebben een lichtelijk andere toetsgevoeligheid, en omdat ik graag speel met een grote dynamiek, van stil naar krachtiger en intens, was het toen echt nodig om die piano goed te leren kennen, om die dan opnieuw, in de muziek, te kunnen ontmoeten.

Super. Binnenkort kan de nieuwe cd naar de perserij, tezamen met de hoes, en dan kan ik beginnen te spelen met de videobeelden van Mexico, om je zo ook een beetje te kunnen laten proeven van de avontuurlijke magie die ik daar heb mogen beleven. Ergens deze maand zal ik nog de eerste video clip op youtube zetten!

En natuurlijk, hartelijk welkom op de cd voorstelling van ‘Resonancia II’ in de mooie Colibrant kapel in Lier op 29 juni!

Jouw Reacties Zijn Hieronder Heel Welkom!

Reacties

Waanzin of zege: de wetenschap plaats succesvol een gekweekte nier in een rat.

[blockquote]Fantastisch nieuws natuurlijk dat vandaag verschijnt over heel internet. En volgens mij dient die wetenschappelijke doorbraak eens zo sterk, hand in hand te gaan met een hoogwaardig en plezant voorlichtingsbeleid omtrent gezondheid en geluk in al haar facetten (fysisch, geestelijk, emotioneel), voor alle leeftijden, en voor iedereen gratis toegankelijk.[/blockquote] [dropcap2]V[/dropcap2]ind jij het normaal dat bejaarde mensen als zombies in tehuizen worden gestoken en zo worden gehouden? Of dat kinderen, tieners, het chronisch vermoeidheidssyndroom krijgen? Of dat er dagelijks tussen een half miljoen en miljoen (!!!) slaappillen worden geslikt in België?

Er worden miljoenen gepompt in de ontwikkeling van geneesmiddelen en gesofisticeerd onderzoek, en in doctoraatsstudies omtrent het uitvinden van marketing gevoelige namen voor ‘nieuwe’ ziektes.

Terwijl simpelweg een duurzame, gezonde levensstijl, op alle vlakken, al die problemen op termijn van de kaart veegt. En een gezonde levensstijl hoeft niet saai te zijn hè – natuurlijk nie, als ge gezond zijt, en gelukkig, wat wilt ge nog meer?

[blockquote]In het oude China werd een dokter als ‘slecht’ aanzien wanneer die veel patiënten had, omdat dit betekende dat hij geen degelijke voorlichting en behandelingen gaf, waardoor de mensen gezond bleven. We leven nu in de omgekeerde wereld, ik sta daar soms echt versteld van. Alsof het vanzelfsprekend is, en normaal.[/blockquote] [dropcap2]W[/dropcap2]e verwachten van de dokter dat die ons geneest, en het enige dat die kan doen is symptonen behandelen; hij vraagt nog niet eens naar (slechte) eetgewoontes, of onderzoekt samen met de patiënt hoe dat die door enkele simpele aanpassingen in`t leven stress kan vermijden – wat de grootste oorzaak is voor alle ziektes.

Duurzame gezondheid en de vreugde en geluk dat daarbij hoort is enkel en alleen het gevolg van een gezonde levensstijl, én het ontdekken en daadwerkelijk leven van je dromen – wat toegankelijk is voor iedereen, tenzij je denkt dat je te oud bent om je dromen te volgen, je zogezegd geen tijd heb (maar wel uren voor de tv kan liggen), het te moeilijk is, je het niet kan, of bla, bla, bla, bla… : zever.

Begrijpelijk dat er dergeljke gedachten en overtuigingen zijn: we weten niet beter, we hebben nooit ‘geleerd’ om zelf verantwoordelijkheid op te nemen voor ons leven, of om simpelweg onze talenten te ontdekken en onze dromen te leven; enkel klaarstomen om mee te draaien in een economisch systeem dat volledig toereloere draait.

[blockquote]We kunnen blijven vasthouden aan slechte eet- en leefgewoontes, en emotionele verslavingen, en werk doen waar we geen plezier in hebben, om dan, bij wijze van spreken, om de zoveel jaar enkele nieuwe organen laten steken.[/blockquote] [dropcap2]N[/dropcap2]aast een chapeau voor deze wetenschappelijke evolutie, vind ik het waazin, en gewoon zeer onwetenschappelijk om het daarbij te houden.

Laat de overheid, in plaats in wetenschappelijk onderzoek dat miljoenen en miljoenen kost, eens zo sterk investeren in een hoogtechnologisch en degelijk gezondheidsbeleid & voorlichting, in combinatie met de allerlaatste grensverleggende wetenschappelijke inzichten – grensoverschrijdend, met voor iedereen wat wils. Met de focus om 100 % zelf de verantwoordelijkheid op te nemen voor je eigen gezondheid, en je eigen levensgeluk, waarbij je wordt gemotiveerd en alle middelen krijgt om je eigen levensdromen en talenten te ontdekken, om die dan te leven.

In plaats van een stilzwijgende afhankelijkheid te cultiveren van het ouderwetse arbeidsmarkt, van een oudbollig economisch systeem en van de huidige pharmaceutische industrie, verslavende medicijnen, levensloos voedsel, dokters, sponsors,… .

En ik beloof je: alle huidige gezondheidsproblemen, depressies, zelf- en massamoorden, zullen smelten als sneeuw voor de zon! Waarom? Omdat iedereen geleerd heeft dat gezondheid en geluk voor het allergrootste deel een eigen keuze en verantwoordelijkheid is. Omdat we hebben het geleerd gelukkig te zijn op school in plaats van er domweg feiten te reproduceren en ons te conformeren in een oudbollig onderwijssysteem, op een plezante manier, rekening houdend met onze eigen wensen, verlangen en natuurlijke nieuwsgierigheid.

[blockquote]Net zoals ziek en ongelukkig zijn momenteel haast een vanzelfsprekende standaard is, zal dan geluk en gezondheid de norm zijn. Niemand zal nog denken aan de noodzaak van een gekweekte nier (tenzij voor zeer acute voorvallen) omdat iedereen de kunst van gezondheid en een gelukkig lang leven zelf onder de knie heeft.[/blockquote]

En wat is het antwoord op de vraag, of het een zege of waanzin is dat de wetenschap erin is geslaagd een gekweekte nier in te planten in een rat? Wel, ik vind het waanzin als de wetenschap het daarbij laat, en een zege wanneer de wetenschap daarnaast eindelijk eens werk maakt van een gigantisch goei voorlichtingsbeleid, gratis, voor iedereen toegankelijk en plezant.

Jouw Reacties Zijn Hieronder Heel Welkom!

Reacties

Een makkelijke manier om jouw stress symptomen op te lossen

Wat als je in dit blog bericht kunt kennis maken met een hele praktische en eenvoudige manier om met stress om te gaan? Een manier die je stress letterlijk in een mum van tijd verlicht en zelfs kan oplossen? Als je even enkele cijfers en feiten omtrent stress bekijkt, is de kans heel groot dat jij daar af en toe, of heel regelmatig en zelfs nu, ook last van hebt.

[frame title=”” href=”” src=”http://stevenvrancken.com/de-blog/wp-content/uploads/2012/11/stress-op-werk.jpg” width=”180″ height=”140″ align=”left” alt=”Frame Left”] [dropcap2]W[/dropcap2]ist je dat er in Japan jaarlijks 10.000 doden vallen ten gevolge van lange werktijden en stress op het werk? Dat is gigantisch! In België is`t nog niet zo erg, maar toch. In ons land klagen 31 % van de werknemers over een te hoge werkdruk en 12,8 % over een extreem hoge werkdruk (deze cijfers dateren van 2009, en ik geloof niet dat het er ondertussen fel op verbeterd is).

Er zijn zelfs vele specialisten die beweren dat al onze ziekten en depressies ontstaan door stress. Langzaam maar zeker stapelt al die spanning zich op in ons lichaam, in onze emoties, in ons hoofd… en`t leven kan dan echt kl*te zijn: je voelt je moe en futloos, je slaapt slecht, je bent prikkelbaar en je eetgewoontes zijn ontregelt.

[frame title=”” href=”” src=”http://stevenvrancken.com/de-blog/wp-content/uploads/2012/11/lopende-neus.jpg” width=”259″ height=”334″ align=”right” target=””] [dropcap2]Z[/dropcap2]oals ikzelf toen ik als ambiteuze en succesvolle straattheater artiest aan het toeren was met mijn productie ‘De lopende neus’. Ik werkte me te pletter, letterlijk en figuurlijk. Een jaar zo goed als plat gelegen, ontelbare slapeloze nachten, met daarbij nog eens een zware eczema crisis bovenop. Het had niet veel gescheeld of ik was uit het leven gestapt.
: ik was alles kotsbeu. Ik moest, niets hebben van al de traditionele medicatie en hulpverlening, ik had die weg al eens bewandeld en die had me niets duurzaam opgeleverd. Ik wilde het op een andere en natuurlijke manier oplossen, zonder afhankelijk te worden van iets buiten mezelf.

Natuurlijk, er zijn talloze manieren om met stress om te gaan. Waarbij de beste die natuurlijk is om er in de eerste plaats geen te creëren. Toch, de drie voornaamste pijlers die ik daarbij zie zijn:

  1. Een gezonde, harmonieuze levensstijl (eten, slaap, werk, sociaal contact, rust,…)
  2. Een goede, volledige ademhaling
  3. Tevreden zijn met wat er is, en vooral doen wat je graag doet.
[frame title=”” href=”” src=”http://stevenvrancken.com/de-blog/wp-content/uploads/2012/11/emotionele-stress.jpg” width=”180″ height=”140″ align=”left” alt=”Frame Left”][dropcap2]T[/dropcap2]och, hoe gezond en harmonieus we ook kunnen leven, en hoe goed we ook ademen en tevreden zijn met wat er is, soms heb je het gewoon vlaggen. Ik begon me, toen ik er helemaal door zat, vooral toe te leggen op muziek en mijn stem; wat ondertussen is uitgegroeid tot mijn beroep. En het is via die invalshoek dat ik je dus graag een tip meegeef die je kan helpen om eventuele stress op te lossen, en die je gedachten en emoties tot rust kan brengen.

Het is een heel eenvoudige oefening, en als je reeds vertrouwd bent met stem- en/of klankwerk, dan is die wellicht niet onbekend. Het komt neer op ‘hummen’, één van de vele stem- en klankoefeningen die helpen om stress op te lossen. Lees aub nog even verder. Verderop kan je naar de audio horen waar je me de oefening hoort uitleggen en demonstreren.

Yep, deze oefening is zo eenvoudig dat je misschien wel denkt dat het te mooi is om waar te zijn. Maar niets is minder waar! Waarom zou het leven niet simpel kunnen zijn? Het is toch het proberen waard?

Er zit een enorme kracht in je stem! Het is de enige manier waarmee je jouw lichaam langs binnenuit een zachte massage kunt geven: met trilling en met klank. Wanneer je jouw stem laat klinken, met als basis een goede lichaamshouding en een diepe ademhaling, reist die klank via hele kleine trillingen langs je keel naar je borst, je ruggengraat, je longen naar al je organen. En zelfs ook naar je hoofd en je hersenen.

[frame title=”” href=”” src=”http://stevenvrancken.com/de-blog/wp-content/uploads/2012/11/stemwerk.jpg” width=”251″ height=”181″ align=”left” alt=”Frame Left”] [dropcap2]H[/dropcap2]et is daarin dat ik me ondertussen heb gespecialiseerd: muziek, klank en stem. En ik verzeker je: het is een methode die werkt en uitermate effectief is. Natuurlijk, ik kan je geen garanties geven hè, en neem ook geen verantwoordelijk op over wat je met deze informatie doet. Het is mijn intentie om vrijuit over mijn ervaringen te delen, met de wens dat jij er op jouw manier iets mee bent, om een rustiger, meer ontspannen en energieker leven te leiden!

Ben je er klaar voor om deze oefening te doen? Ben je bereid om iets nieuws te experimenteren? In 10 minuten tijd leg ik je de oefening uit, en geef ik meer inzicht in hoe je jouw stem kunt gebruiken om meer ontspanning in je leven te creëren.

[dropcap2]O[/dropcap2]f om jezelf te verdiepen in iets waarvan je al weet dat het jou veel kan brengen? 

Zorg er dan voor dat je minimum 10 minuten tijd uittrekt, zonder gsm, email of andere zaken die je kunnen storen. Als je dat nog niet eens kunt, heeft het echt geen zin om hieraan te beginnen. Dan vind je beter, in plaats van klank / stemwerk / stemtraining, een andere manier om met stress te leren omgaan, even goede vrienden.

O ja, dat ben ik vergeten te vertellen in onderstaande audio: wanneer de oefening daadwerkelijk begint (ik geef eerst nog wat uitleg), SLUIT DAN JE OGEN. En het spreekt voor zich, wanneer je deze oefening daarna eens op jezelf doet, overdag, en het is nodig om je ogen open te houden, tijdens het wandelen of afwassen bv., open ze dan hè!

En natuurlijk, zoals altijd, ben ik benieuwd naar je reacties, onderaan dit bericht kan je reageren.

Het ‘Hummen’ is één van de vele oefeningen die aan bod komen tijdens een workshop – hier vind je meer info over de workshops & trainingen.

Jouw Reacties Zijn Hieronder Heel Welkom!

Reacties

Over de zin en de onzin van GAS-boetes: humor, toekomst of science fiction?

Het toekomst verhaal dat je nu gaat lezen, is voor mij alles behalve serieus bedoeld. Het is eerder een humoristische kijk op heel het GAS-boetes gebeuren, een uitvergroting, het ‘bij de haren trekken’, om het zo dan beter te kunnen relativeren om andere, meer geïnspireerde keuzes te kunnen maken.

[dropcap2]G[/dropcap2]isteren, woensdagochtend 11 november 2015,  toen ik in`t station van Antwerpen aan het LDB-loket stond aan te schuiven (ik leg dadelijk wel uit wat een LDB loket betekent) gebeurde er iets hilarisch. Mocht ik dit bericht een paar jaar geleden geschreven hebben, zou je denken dat dit science fiction is. Alhoewel.

[frame title=”” href=”” src=”http://stevenvrancken.com/de-blog/wp-content/uploads/2012/11/841507_sandwich.jpg” width=”90″ height=”90″ align=”left” alt=”Frame Left”] Twee jaar geleden werd er een jongere aangehouden en bestraft door de politie omdat die een broodje aan het opeten was op de trappen van een kerk in Mechelen. Als ik het me goed herinner moest die iets van een € 100 boete betalen. 

Nu nog zijn er voor- en tegenstanders voor deze omstreden GAS-boetes, die ooit in`t leven waren geroepen om ‘de orde en de overlast’ te handhaven.

Nonchalant op een bank zitten, een peuk in de riool gooien die er niet invalt, per ongeluk een papiertje verliezen op straat, luidop praten in de nacht op straat voor een raam waar mensen slapen… alles kan worden beboet. Natuurlijk, overlast en onveiligheid in de stad vraagt om oplossingen, maar is een GAS boete dé manier?

En het gekke van die GAS-boetes is, toen ook al, dat er nu nog steeds alles behalve duidelijkheid is. Het zou je weken studie kosten om van al de mogelijke boetes in elke mogelijke stad op de hoogte te zijn, want overal is er verschil.

Mensen krijgen in deze GAS-staat, steeds meer en meer schrik om gewoon nog maar op straat te komen, terwijl dat nu net de plek bij uitstek is om elkaar te ontmoeten.

[frame title=”” href=”” src=”http://stevenvrancken.com/de-blog/wp-content/uploads/2012/11/1400657_printed_circuit_board.jpg” width=”200″ height=”200″ align=”right” target=””] Nu, 2 jaar later, in 2015, ziet de realiteit er pas echt schrikwekkend uit. Ik stond dus gisteren aan`t LDB-loket in`t station van Antwerpen aan te schuiven om een treinticket te kopen. LDB staat voor “Levens-Data-Barcode”, die via een chip onder je huid langs de binnenkant van je pols wordt ingeplant. Je krijgt deze chip gratis en voor niets van de Staat. Alleen wanneer je een chip wenst die ook licht geeft in`t donker, en die je stappen telt wanneer je wandelt, moet je bijbetalen.

Alles is tegenwoordig electronisch en geautomatiseerd. Je kunt gaan shoppen, kleren passen, bloemen kopen zonder ook maar één keer nen echte mens in de ogen te kijken. Dat totalitaristisch LDB-machien krijgt zo in een miliseconde toegang tot je bankgegegens, je sis-kaart, je beroep, al je hoogstpersoonlijke emails en natuurlijk ook je betaalkrachtigheid – als je bijvoorbeeld een treinticket wilt kopen. En het afscannen op mogelijke terroristische en potentiële GAS-achtige gedragingen hoort daar natuurlijk standaard bij.

Yep, in 2015 leven we in een tijd waar privacy een voorrecht is voor de rijken, Big Brother Is Watching You.

[frame title=”” href=”” src=”http://stevenvrancken.com/de-blog/wp-content/uploads/2012/11/428425_morning_rooster.jpg” width=”300″ height=”219″ align=”left” alt=”Frame Left”][dropcap2]D[/dropcap2]ie dag had ik me overslapen. Ik had mijn nieuwe bio-sonische bijenwas oorstopjes uitgetest, en ze werkten fantastisch. Ja hoor, de wereldregering had kort geleden een ochtendklok ingesteld om de mondiale werkloosheid tegen te gaan. Een ingenieus satelliet systeem (uitgevonden door de Amerikaan B. Ush) belt elke ochtend om klokslag 6 uur naar alle GSM in de specifieke tijdszone om de bezitter ervan te wekken. Ook al zet je jouw GSM af, en haal je de batterij eruit, het sateliet systeem slaagt er altijd in om je wakker te bellen met een onuitstaanbare rinkeltoon.

En word je niet wakker van je eigen GSM, (omdat je die bv. in de diepvriezer in de kelder had gelegd) dan is`t wel van al die GSM`s van de buren, de overburen of de mens op straat. Ik werd dus veel te laat wakker om naar de wekelijks verplichtte vaccinatie te gaan, want zo goed als dagelijks brak er wel een nieuw virus uit waarvoor je moest ingeënt worden. En`t zou niet de eerste keer zijn dat je moest worden gevaccineerd tegen de desastreuze bij-effecten van de vaccinatie die je de vorige week had gekregen.

Daar, wachtend in`t station om mijn ticket te kopen, merkte ik dat ik mijn eten niet goed verteerde. Niet echt iets om verbaasd over te zijn. Zoveel mensen nu worden ziek en hebben problemen met hun gezondheid.

Zo goed als al het eten is genetisch gemanipuleerd, ook al zijn er al jaren talloze onafhankelijke wetenschappelijke onderzoeken die aantonen dat genetisch gemanipuleerd voedsel nefast is voor onze gezondheid op lange termijn – én voor de natuur zelf.

[frame title=”” href=”” src=”http://stevenvrancken.com/de-blog/wp-content/uploads/2012/11/genetische-manipulatie.jpg” width=”208″ height=”124″ align=”right” target=””][dropcap2]O[/dropcap2]ns lichaam kan dat artificiële voedsel immers niet verwerken zoals het hoort. Afvalstoffen blijven in ons lichaam zitten en stapelen zich op. Onze cellen raken de kluts kwijt door in contact te komen met al dat genetisch geknoei, en raken ontregelt. Ze weten niet meer wat te doen, en beginnen zich dan als konijnen te vermenigvuldigen, of plegen massaal hara-kiri. Ook al liggen de bewijzen daarvoor op tafel, en vooral in`t ziekenhuis als slachtoffers in`t bed en onder het mes,… de enigen die er beter van worden zijn de pharmaceutische industrie, de witte jassen maffia en de staat.

Al een geluk dat er de laatste jaren ook een enorme tegenbeweging voor `natuurlijk leven’ ontstaan. Ook al is`t kei illegaal en not-done om zelf nog groenten in je tuin te kweken, veel mensen hebben nu een eigen moestuin, verborgen voor de ogen van de staat, en voor de goed getrainde undercover duiven met GAS-boetes camera`s op hunne genetisch gemanipuleerde kop. Yes, er bestaan nog geheime plaatsen waar echte zuivere en organische groenten groeien. Met behulp van oerzaden, vrij van pesticiden en ander artificiëel geknoei, die geruild worden op de ‘zwarte markt’.

De mensen die ‘natuurlijk leven’ zien het anders. Ze zien de gewone economie als de zwarte markt. Hoeveel zwarter kan het zijn? Een systeem dat de armen armer maakt, en de rijken nog rijker.

[frame title=”” href=”” src=”http://stevenvrancken.com/de-blog/wp-content/uploads/2012/11/vrije-energie.jpg” width=”300″ height=”226″ align=”left” alt=”Frame Left”][dropcap2]E[/dropcap2]en verwrongen economisch systeem dat niet het hoogste goed voor alles en iedereen vooropstelt, maar enkel het goed voor de 1%. De allerrijksten van de wereld, die alle touwtjes in handen hebben: de banken, de voedsel- en de pharmaceutische industrie, en last but not least, de energiemarkt, met de nu totaal onbetaalbare fossiele brandstoffen, die helemaal niet onuitputtelijk zijn ze ons doen geloven. Ach, what`s in a name?

Terwijl er zoveel alternatieven zijn op basis van vrije energie die het daglicht niet halen. Toch niet in de mainstream media – wel in de huizen van al zij die hun leven terug hebben ingericht in resonantie met de natuur, én vooral met het welzijn voor alles en iedereen, in gelijkheid en respect.

Duurzaam, voor`t goed van onze kinderen, en van hun kinderen, en dan ook van hun kinderen, en ook van de kinderen van die kinderen,… .

Maar goed, waar was ik gebleven met m`n verhaal?

[dropcap2]O[/dropcap2] ja, ik stond aan den LDB, en het was bijna aan mij. Mijn maag borrelde en gromde. Ik voelde een bonkend pijnlijk gevoel ter hoogte van mijn navel. Misselijkheid overviel me, en plotseling, ik kon het echt niet laten, liet ik een enorme boer. Zalig verlossend en bevrijdend, ik voelde me direct pakken beter. Ik liet er nog één. Dieper, zwaarder, langer. Buuuuuuuurrrrrrrrrrp. Werkelijk verlichtend.

Luister hier naar m`n tweede boer, die me een fikse GAS boete kostte:


Maar ik had amper de tijd om ervan te genieten.

Er stonden direct tientallen mensen 3-D filmkes van me te nemen met hun holografische Iphones, Smartphones en Ipods. Yep, geloof het of niet: elke burger die vandaag een andere burger kan verklikken aan de SSS (Special gaS taSkforce) krijgt immers 50 % van de opbrengsen van die GAS-boete. Van waar denk je immers dat ik bovenstaande opname heb?

[frame title=”” href=”” src=”http://stevenvrancken.com/de-blog/wp-content/uploads/2012/11/spion-gas-boete.jpg” width=”300″ height=”201″ align=”left” alt=”Frame Left”]Er zijn tegenwoordig veel mensen die daar hun (lucratieve) beroep van maken: GAS boetes verklikken. Vrienden? Mensen vertrouwen elkaar niet meer. De bevolking in`t oog houden via echte camera`s is ouderwets. Want wat is er beter dan talloze levende, rondlopende camera`s, verkleed als brave burger, die elkaar in`t oog houden? Ooit begon het heel onschuldig als ‘gemachtigd opzichter’… .

Ik had het dus aan mijn been.

Een boer laten in een publiek gebouw kost minimum 423 euro, en kan in gemak oplopen naar 987 euro tot maar liefst 32198 euro naargelang de sterkte, de lengte en vooral de geur. En tegenwoordig kan elke ‘brave burger’ met een Iphone met gemak boeren van anderen be-spioneren, met daarvoor bestemde smartphone apps die je, jawel, hip hip hup hoera, gratis kunt downloaden van de officiële GAS-boetes website.

[dropcap2]E[/dropcap2]n die Spy-boer apps kan je downloaden in elke mogelijke taal, want de Antwerpse Staat (België is ondertussen opgesplits in zoveel landen als ze provincies had: 10) heeft deze GAS-Boetes-Format voor miljarden verkocht aan de VS, India en China.

Je zult er maar in leven hè, in zo`n toekomstbeeld. De tijd is NU. Al een geluk is`t op`t moment van dit schrijven, nog maar 11 november 2012. En ik geloof dat de tijd in La Libre Belgique rijp is om al die toestanden omtrent de GAS-boetes met gezond verstand én hart aan te pakken. Inderdaad, er zijn problemen omtrent overlast, nachtlawaai, zwerfvuil, vandalisme, veiligheid,… . Maar onkruid kan je enkel verwijderen wanneer je`t aan de wortel aanpakt.

In andere woorden: deze problemen aanpakken enkel via (on)redelijke GAS-boetes is als je puisten proberen uit te nijpen op de spiegel zelf. In`t kader van de GAS-boetes is de belangrijkste wortel, volgens mijn oprechte mening, een super oudbollig en ouderwets onderwijssysteem, dat hopeloos en lichtjaren achterop loopt op de tijdsgeest.

[frame title=”” href=”” src=”http://stevenvrancken.com/de-blog/wp-content/uploads/2012/11/wortels.jpg” width=”300″ height=”151″ align=”left” alt=”Frame Left”][dropcap2]O[/dropcap2]nderwijs dat bovendien alles behalve rekening houdt met de nieuwste wetenschappelijke inzichten over hoe dat wij, mensen, functioneren, en wat het betekent om onze volledige potentie te gebruiken. En het is daar waar m`n universiteitsthesis over handelde. In een andere blogpost schrijf ik daar graag eens meer over.

En ondertussen ben ik natuurlijk nieuwsgierig naar jouw reactie.

Jouw Reacties Zijn Hieronder Heel Welkom!

Reacties

Liefde voor muziek

Weet je, ik hou van muziek. En die liefde wordt alleen maar groter. Daarbij vraag ik me wel soms af wat liefde is. En wat ook muziek is. Ik weet dat het daarom is dat ik deze blog post schrijf, om mezelf daarin beter te begrijpen, met nieuwsgierigheid naar hoe jij liefde in jouw leven beleeft.

[dropcap2]H[/dropcap2]et is toch waar? Het zijn woorden die we zoveel gebruiken, en ze dragen zoveel betekenissen. Wat is liefde? Wat is muziek? Misschien vind je het vreemd dat ik bij mijn eerste blog bericht ineens zo filosofisch uit de hoek kom, en wel, ja, dat is de inspiratie van het moment hè. Daar gaat deze blog over, want ik kan niet alles kwijt op mijn ‘offciële site’. Ik heb meerdere eieren te leggen. En leggen zal ik! 

En daar hou ik enorm van, het gewoon laten stromen, zonder meer, zonder vragen te stellen – enkel nu, die specifieke vragen, vanuit de intentie om de diepere betekenis van wat ik schrijf op te helderen en uit te klaren.

[frame title=”” href=”” src=”http://stevenvrancken.com/de-blog/wp-content/uploads/2012/11/natuurfoto-canada-2.jpg” width=”208″ height=”124″ align=”right” target=””]Hmmmm. Ik zucht en adem eens diep. En luister naar de klank ervan. Ook dat is muziek. Een natuurlijk ritme. Het voelen van m`n hartslag in mijn hoofd, licht kloppend, als een warme stroom van leven die door mijn lichaam vloeit. Zo dichtbij en zo snel vergeten. Dat is de plaats waar muziek me telkens heen voert: mezelf. En dat is ook mijn passie met muziek, om de luisteraar zichzelf te laten ervaren, in de nu, zonder meer, in alle eenvoud.

Contact met het leven, in dit moment. Zonder stil te staan bij het verleden of de toekomst, helemaal thuiskomen in het moment. En daarin berusten. Niet passief, maar net heel aandachtig, want het is in die stilte waar muziek geboren wordt.

[dropcap2]T[/dropcap2]oen ik in Canada, Montréal studeerde, in het kader van mijn thesis voor mijn studies in de Communicatiewetenschappen, zat ik diep. Teneergeslagen. De schouders hangend. Het hoofd voorover gebogen. Depressief. Moe. Machteloos. Ten einde raad. “Is dit het nu”? Alsof ik vast zat in een systeem waar ik geen uitweg in zag. Ik ervaarde de universiteit als een gevangenis. Een creativiteitsdodende machine, waar echte oprechte inspiratie geen plaats kreeg.

Niet dat ik mijn studies niet boeiend vond, alles behalve! Anders zou ik nooit naar India en Canada gereisd hebben om tientallen professoren in de communicatie te interviewen. Oh, dankzij mijn studies heb ik ook vele fantastische dingen mee gemaakt hoor, waar ik later graag ook eens over schrijf.

[frame title=”” href=”” src=”http://stevenvrancken.com/de-blog/wp-content/uploads/2012/11/als-student-int-unief.jpg” width=”208″ height=”124″ align=”right” target=””]Het was vooral de manier waarop we als studenten behandeld werden. Als nummers. Als papegaaien die verondersteld worden om na te apen, nutteloze feiten van buiten te blokken die je, zoals uit cijfers van verschillende onderzoeken blijkt, na enkele jaren toch voor het grootste deel vergeten bent. Hilarisch eigenlijk. Dat universiteiten nog altijd op dezelfde manier draaien, en zich niet aanpassen aan de nieuwe tijdsgeest. Wat ik trouwens ook heb aangetoond via mijn thesis. Die ginder gewoon gewoon in een donkere kast is beland. Of ondertussen gerecycleerd. Haha.

Dat was mijn frustratie. Het unief, een systeem dat je vooral naar je hoofd brengt, naar je denken, naar je ratio. Op zich een prachtig instrument natuurlijk hè, onze gedachten, zolang ze in afstemming zijn op alle andere aspecten van wat ons echt tot mens maakt.

[dropcap2]O[/dropcap2]nze gevoelens, ons lichaam, creativiteit, spel, inspiratie, zingeving. Als je dan eens een oprechte vraag stelt in de aula aan een professor werd je bekeken als een aap in de zoo. Onbegrepen. Vreemd. Buitenaards. Later geef ik daar wel eens een paar grappige voorbeelden van.

Dus ja, daar zat ik dan, in Montréal. Blij om eindelijk weg te zijn van`t oudbollige unief in Antwerpen, en ongelukkig omdat ik het allemaal kotsbeu was. En vanuit die grote depressie en verveling is mijn liefde voor muziek geboren.

Ik huurde dus toen, in 2001 in Montréal, een kamer in een huis van een zeker Chrystian. Co-housing. Ne toffe gast. Een late veertiger die toevallig vroeger ook ooit communicatiewetenschappen had gestudeerd, en zich daarna onder andere op muziek begon toe te leggen. Hij had er een piano staan. Vanuit mijn 2 jaar durende verleden als kleine petotter op de muziekschool, had ik nooit gedacht dat ik ooit nog iets met muziek zou te maken hebben, laat staan zelf een CD zou uitbrengen en talrijke optredens zou geven, tambien en Mexico.

[frame title=”” href=”” src=”http://stevenvrancken.com/de-blog/wp-content/uploads/2012/11/achter-de-piano.jpg” width=”206″ height=”137″ align=”left” alt=”Frame Left”]Vanuit de puurste verveling die ik mij kan inbeelden, zette ik me toen achter die piano, en raakte willekeurig enkele toetsen aan. Noten klonken. Ik luisterde… vooral naar de stilte tussenin de noten. Ik werd rustig. Stil. En liet mijn vingers intuïtief over het keyboard glijden.

Er werd iets in mij wakker waarvan ik het bestaan niet wist. Nu ik dit schrijf voel ik de emoties naar boven komen. Het was een heilig moment, in de zuiverste betekenis van`t woord.

[dropcap2]E[/dropcap2]cht, het is pas nu dat ik realiseer wat er toen gebeurde: er werd iets nieuws geboren. Ik hoorde klanken die ik nog nooit had gehoord. Niet in die volgorde, niet met die intensiteit, niet in dat specifieke ritme. Ook al had ik er geen idee van wat ik toen speelde, muzikaal-technisch en theoretisch gezien, het ‘voelde’ zalig & `t klonk mooi. Zonder oordeel. Zonder een professor die je zijn zogezegde hogere positie misbruikt om je te imponeren, zonder een muziekleerkracht die je vertelt hoe je het ‘moet’ doen. (Natuurlijk, er zitten overal ook giga fantastische leerkrachten en professoren, het is hoe je het bekijkt, en zo bekeek ik het toen). [toggle_content title=”Wanneer je hierop klikt…”] Dan lees je deze tekst! Waaauw! [/toggle_content] Weet je wat er gebeurt wanneer we nieuwe dingen ervaren? Onze hersenen maken nieuwe verbindingen en leggen nieuwe neurologische netwerken. Ken je dat gevoel niet wanneer je iets nieuws leert? Of wanneer er iemand in een andere taal tegen je begint te praten die je niet volledig meester bent? Zonet las ik nog in de krant dat de wetenschap heeft aangetoond dat ‘talen leren’ je hersenen doet groeien. Wel, ik ben ervan overtuigd dat je dat door kunt trekken naar alles wat met ‘nieuwe dingen’ te maken heeft. Kijk naar een kind, die is constant op ontdekking, uit op verwondering! In alle eenvoud nieuwsgierig naar`t leven zoals zich dat aandient, in het moment.

Die liefde, voor muziek, brengt me tot op de dag van vandaag zoveel moois.

[frame title="" href="" src="http://stevenvrancken.com/de-blog/wp-content/uploads/2012/11/Bjork.jpg" width="239" height="159" align="left" alt="Frame Left"][dropcap2]B[/dropcap2]jork postte onlangs op haar facebook iets in de aard van: ‘Wanneer dat het leven even klote is, beginnen sommige mensen te drinken, of gaan eens goed van de grond. Eten zich te pletter, of nestelen zich zielloos in een luie stoel voor de TV. Ik schrijf muziek’. Yep. Inderdaad. Het is de liefde voor muziek die me, stap voor stap, een nieuw leven gegeven heeft, en me tot vandaag, elke dag opnieuw, zin om te leven geeft – ook al ben ik die soms even kwijt. Doorheen alle pijnen, kak en klote momenten heen. Hmmm. Als er iets is wat ik iedereen toewens, zelf als`t is`t mijn grootste vijand mocht ik die hebben, of schuldenaar, dan is het dat: liefde, een steeds groeiende liefde voor het nieuwe, verwondering, in elke nu.

Graag lees ik ook hoe jij dit beleeft. Onderaan kan je reageren.

Warme groet,

Steven Vrancken
Muzikant / Trainer

Inspireer jezelf via muziek…

Jouw Reacties Zijn Hieronder Heel Welkom!

Reacties

Voornaam: Email: