Category Archives for liefde

Liefde voor muziek

Weet je, ik hou van muziek. En die liefde wordt alleen maar groter. Daarbij vraag ik me wel soms af wat liefde is. En wat ook muziek is. Ik weet dat het daarom is dat ik deze blog post schrijf, om mezelf daarin beter te begrijpen, met nieuwsgierigheid naar hoe jij liefde in jouw leven beleeft.

[dropcap2]H[/dropcap2]et is toch waar? Het zijn woorden die we zoveel gebruiken, en ze dragen zoveel betekenissen. Wat is liefde? Wat is muziek? Misschien vind je het vreemd dat ik bij mijn eerste blog bericht ineens zo filosofisch uit de hoek kom, en wel, ja, dat is de inspiratie van het moment hè. Daar gaat deze blog over, want ik kan niet alles kwijt op mijn ‘offciële site’. Ik heb meerdere eieren te leggen. En leggen zal ik! 

En daar hou ik enorm van, het gewoon laten stromen, zonder meer, zonder vragen te stellen – enkel nu, die specifieke vragen, vanuit de intentie om de diepere betekenis van wat ik schrijf op te helderen en uit te klaren.

[frame title=”” href=”” src=”http://stevenvrancken.com/de-blog/wp-content/uploads/2012/11/natuurfoto-canada-2.jpg” width=”208″ height=”124″ align=”right” target=””]Hmmmm. Ik zucht en adem eens diep. En luister naar de klank ervan. Ook dat is muziek. Een natuurlijk ritme. Het voelen van m`n hartslag in mijn hoofd, licht kloppend, als een warme stroom van leven die door mijn lichaam vloeit. Zo dichtbij en zo snel vergeten. Dat is de plaats waar muziek me telkens heen voert: mezelf. En dat is ook mijn passie met muziek, om de luisteraar zichzelf te laten ervaren, in de nu, zonder meer, in alle eenvoud.

Contact met het leven, in dit moment. Zonder stil te staan bij het verleden of de toekomst, helemaal thuiskomen in het moment. En daarin berusten. Niet passief, maar net heel aandachtig, want het is in die stilte waar muziek geboren wordt.

[dropcap2]T[/dropcap2]oen ik in Canada, Montréal studeerde, in het kader van mijn thesis voor mijn studies in de Communicatiewetenschappen, zat ik diep. Teneergeslagen. De schouders hangend. Het hoofd voorover gebogen. Depressief. Moe. Machteloos. Ten einde raad. “Is dit het nu”? Alsof ik vast zat in een systeem waar ik geen uitweg in zag. Ik ervaarde de universiteit als een gevangenis. Een creativiteitsdodende machine, waar echte oprechte inspiratie geen plaats kreeg.

Niet dat ik mijn studies niet boeiend vond, alles behalve! Anders zou ik nooit naar India en Canada gereisd hebben om tientallen professoren in de communicatie te interviewen. Oh, dankzij mijn studies heb ik ook vele fantastische dingen mee gemaakt hoor, waar ik later graag ook eens over schrijf.

[frame title=”” href=”” src=”http://stevenvrancken.com/de-blog/wp-content/uploads/2012/11/als-student-int-unief.jpg” width=”208″ height=”124″ align=”right” target=””]Het was vooral de manier waarop we als studenten behandeld werden. Als nummers. Als papegaaien die verondersteld worden om na te apen, nutteloze feiten van buiten te blokken die je, zoals uit cijfers van verschillende onderzoeken blijkt, na enkele jaren toch voor het grootste deel vergeten bent. Hilarisch eigenlijk. Dat universiteiten nog altijd op dezelfde manier draaien, en zich niet aanpassen aan de nieuwe tijdsgeest. Wat ik trouwens ook heb aangetoond via mijn thesis. Die ginder gewoon gewoon in een donkere kast is beland. Of ondertussen gerecycleerd. Haha.

Dat was mijn frustratie. Het unief, een systeem dat je vooral naar je hoofd brengt, naar je denken, naar je ratio. Op zich een prachtig instrument natuurlijk hè, onze gedachten, zolang ze in afstemming zijn op alle andere aspecten van wat ons echt tot mens maakt.

[dropcap2]O[/dropcap2]nze gevoelens, ons lichaam, creativiteit, spel, inspiratie, zingeving. Als je dan eens een oprechte vraag stelt in de aula aan een professor werd je bekeken als een aap in de zoo. Onbegrepen. Vreemd. Buitenaards. Later geef ik daar wel eens een paar grappige voorbeelden van.

Dus ja, daar zat ik dan, in Montréal. Blij om eindelijk weg te zijn van`t oudbollige unief in Antwerpen, en ongelukkig omdat ik het allemaal kotsbeu was. En vanuit die grote depressie en verveling is mijn liefde voor muziek geboren.

Ik huurde dus toen, in 2001 in Montréal, een kamer in een huis van een zeker Chrystian. Co-housing. Ne toffe gast. Een late veertiger die toevallig vroeger ook ooit communicatiewetenschappen had gestudeerd, en zich daarna onder andere op muziek begon toe te leggen. Hij had er een piano staan. Vanuit mijn 2 jaar durende verleden als kleine petotter op de muziekschool, had ik nooit gedacht dat ik ooit nog iets met muziek zou te maken hebben, laat staan zelf een CD zou uitbrengen en talrijke optredens zou geven, tambien en Mexico.

[frame title=”” href=”” src=”http://stevenvrancken.com/de-blog/wp-content/uploads/2012/11/achter-de-piano.jpg” width=”206″ height=”137″ align=”left” alt=”Frame Left”]Vanuit de puurste verveling die ik mij kan inbeelden, zette ik me toen achter die piano, en raakte willekeurig enkele toetsen aan. Noten klonken. Ik luisterde… vooral naar de stilte tussenin de noten. Ik werd rustig. Stil. En liet mijn vingers intuïtief over het keyboard glijden.

Er werd iets in mij wakker waarvan ik het bestaan niet wist. Nu ik dit schrijf voel ik de emoties naar boven komen. Het was een heilig moment, in de zuiverste betekenis van`t woord.

[dropcap2]E[/dropcap2]cht, het is pas nu dat ik realiseer wat er toen gebeurde: er werd iets nieuws geboren. Ik hoorde klanken die ik nog nooit had gehoord. Niet in die volgorde, niet met die intensiteit, niet in dat specifieke ritme. Ook al had ik er geen idee van wat ik toen speelde, muzikaal-technisch en theoretisch gezien, het ‘voelde’ zalig & `t klonk mooi. Zonder oordeel. Zonder een professor die je zijn zogezegde hogere positie misbruikt om je te imponeren, zonder een muziekleerkracht die je vertelt hoe je het ‘moet’ doen. (Natuurlijk, er zitten overal ook giga fantastische leerkrachten en professoren, het is hoe je het bekijkt, en zo bekeek ik het toen). [toggle_content title=”Wanneer je hierop klikt…”] Dan lees je deze tekst! Waaauw! [/toggle_content] Weet je wat er gebeurt wanneer we nieuwe dingen ervaren? Onze hersenen maken nieuwe verbindingen en leggen nieuwe neurologische netwerken. Ken je dat gevoel niet wanneer je iets nieuws leert? Of wanneer er iemand in een andere taal tegen je begint te praten die je niet volledig meester bent? Zonet las ik nog in de krant dat de wetenschap heeft aangetoond dat ‘talen leren’ je hersenen doet groeien. Wel, ik ben ervan overtuigd dat je dat door kunt trekken naar alles wat met ‘nieuwe dingen’ te maken heeft. Kijk naar een kind, die is constant op ontdekking, uit op verwondering! In alle eenvoud nieuwsgierig naar`t leven zoals zich dat aandient, in het moment.

Die liefde, voor muziek, brengt me tot op de dag van vandaag zoveel moois.

[frame title="" href="" src="http://stevenvrancken.com/de-blog/wp-content/uploads/2012/11/Bjork.jpg" width="239" height="159" align="left" alt="Frame Left"][dropcap2]B[/dropcap2]jork postte onlangs op haar facebook iets in de aard van: ‘Wanneer dat het leven even klote is, beginnen sommige mensen te drinken, of gaan eens goed van de grond. Eten zich te pletter, of nestelen zich zielloos in een luie stoel voor de TV. Ik schrijf muziek’. Yep. Inderdaad. Het is de liefde voor muziek die me, stap voor stap, een nieuw leven gegeven heeft, en me tot vandaag, elke dag opnieuw, zin om te leven geeft – ook al ben ik die soms even kwijt. Doorheen alle pijnen, kak en klote momenten heen. Hmmm. Als er iets is wat ik iedereen toewens, zelf als`t is`t mijn grootste vijand mocht ik die hebben, of schuldenaar, dan is het dat: liefde, een steeds groeiende liefde voor het nieuwe, verwondering, in elke nu.

Graag lees ik ook hoe jij dit beleeft. Onderaan kan je reageren.

Warme groet,

Steven Vrancken
Muzikant / Trainer

Inspireer jezelf via muziek…