Een reflectie bij mijn 34ste levensjaar

Het leven kiezen dat je leidt, vragen stellen en risico`s nemen

Een nieuw jaar dat begonnen is, 2014, en een nieuw levensjaar in mijn eigen leven. Terugkijkend op 2013… om toen nieuwjaar te vieren tijdens een fenomenale reis naar Mexico, met avontuurelijke verhalen waarbij ik zelf verwonderd ben dat ze 100 % waar gebeurd zijn. Mocht ik nu net niet de voor mij grote keuze gemaakt hebben om mijn volledige focus aan muziek te geven, en dus om de trainingen en workshops die ik jaren heb gegeven stop te zetten, zou ik niet liever doen dan al mijn verhalen neer te schrijven. Bij wijze van reflectie, inzicht en eren dat wat me maakt tot wie ik nu ben. 

Verhalen, niet alleen van Mexico, maar ook van vele andere zalige en yep, ook gigantisch minder zalige momenten in mijn leven. Met krachtige dieptepunten, waarin ik uiteindelijk koos voor het leven in plaats van eruit te stappen, waarover ik meer vertel in mijn blogpost over eczema.

Een standaard leven zoals de maatschappij van je verwacht, daar heb ik nooit voor gekozen. Hangt ervan af wat je daaronder begrijpt weliswaar. Zelf zie ik het als studeren, een job vinden, daar een carrière in uitbouwen met ondertussen een gezin grootbrengen op de mooiste woonplek die je jezelf kunt veroorloven. Meedraaien, zonder vragen te stellen, risico`s en andere sprongen te wagen.

Creativiteit en innerlijke verdieping als prioriteit

Niet dat het één niet zonder het andere kan, en ik heb hier ook geen waarde oordeel, het is gewoon zoals ik het zie voor mezelf. Met als nieuwe keuze momenteel niets liever willen dan de stabiliteit die ik daarin zelf nu aan`t ontdekken ben, verder vorm te geven. Dat bewonder ik bij veel van mijn (jeugd)vrienden eigenlijk. Velen zijn getrouwd, hebben een mooie standvastige baan en een gezin met kinderen – terwijl dat op zich ook een risicovolle sprong in`t onbekende is, alles hanger ervan hoe je het bekijkt. Toch, jaren geleden, maakte ik heel andere keuzes, met als hoofdkeuze mijn creativiteit ontdekken om daar letterlijk van én voor te leven. Dat kwam bij mij altijd op de eerste plaats, innerlijke verdieping en creatieve expressie.

De aanleiding lag voor een groot gedeelte weliswaar wel bij de eczema die mijn leven vanaf mijn tiende levensjaar plaagde, die een steeds grotere impact had op mijn gezondheid en mijn sociale leven. De zoektocht om er duurzame oplossingen voor te vinden die de reguliere geneeskunde mij niet kon geven, omdat het als ongeneeslijk werd bestempeld. Ik herinner het me nog goed, dat ik ooit, als late tiener, een boek over yoga uit het grote rek van mijn vader haalde, waarin stond: “elke ziekte begint in de geest, en als je je geest gezond maakt, volgt het lichaam als vanzelf”. Hippocrates, de Griekse arts die leefde van 460 tot 370 V.C., die mee het fundament legde van onze huidige Westerse geneeskunde, zegt uiteindelijk hetzelfde: “natuurlijke krachten in onszelf zijn de enige echte genezers van ziekte”. Onze huidige geneeskunde staat daar jammer genoeg mijlenver vanaf, al zijn er meer en meer geneesheren die gelukkig ook ruimte geven aan een holistische zienswijze. Uiteindelijk was het enkel aan mijzelf om daar m`n weg in te vinden, met (soms serieus) vallen en opstaan, telkens opnieuw.

De drie grote vragen die we ons allemaal wel eens stellen

En zoals ik het heb ervaren, bracht dat op één of andere manier een breuk met bepaalde vriendengroepen, dat ik het leven op een andere manier begon te bekijken, ook omdat ik precies niet anders kon, net omdat ik ziek was én er een kracht, diep vanbinnen, in mij leefde, een weten, dat ik kon genezen, dat er een weg was. Vandaaruit was ik fel gefocust, en soms heel obsessief, op de zin van het leven en op grote levensvragen die we ons allemaal wel eens stellen: “waarom zijn we hier? Waar komen we vandaan? En waar gaan we naar toe?”.

Hey, ik heb me kei goe geamuseerd hè, in de scouts, tot op de late uren in`t café, tijdens mijn apenjaren in 1ste en 2de kan op`t unief, en tijdens vele vele andere periodes in mijn leven, en zeker nu. Toch, was er in de onderstroom steeds een soort van innerlijke onrust en bewijzingsdrang aanwezig. Ook omdat we in onze maatschappij zo worden opgevoed: competitie, en beloning wanneer je ‘goede punten’ scoort. Wat zich voor mij van`t`klein tot soms in`t heel groot uitwerkte in patronen van ergens achteraan te lopen, op zoek te zijn naar iets dat ik maar niet kon vinden – en veel stress.

Misschien was het dat wel waar ik naar op zoek was: een stralende gezondheid, innerlijke rust en een soort van maatschappelijke erkenning voor mijn werk. En zolang ik geplaagd werd door de eczema was de innerlijke saboteur super actief in mezelf, want ik was ervan overtuigd dat, zolang ik ziek was, mijn geest troebel was, ongezond en onzuiver. Waardoor ik tot in de extremen soms mezelf inliet met allerlei methoden, technieken en manieren om mezelf te ‘verlichten’.

De dag kan alleen maar dag zijn omdat er een nacht is

Ik weet dat dit misschien gewichtig kan klinken, en bij momenten was dat ook zo, maar humor stond daarin voor mij ook centraal. Mensen die me goed kennen, of gekend hebben, zullen dat ongetwijfeld beamen. Ik kan de ene moment een zeer diepgaand gesprek hebben, en direct daarop de grapjas uithangen. Extremen die voor mij hand in hand gaan. En dat vind ik zo prachtig bij de levenskunstenaar die Toon Hermans was. Als ik naar zijn voorstellingen op DVD bekijk, kan je de ene moment tranen met tuiten lachen, en direct daarop zo diep ontroerd zijn door één van z`n prachtige liederen en poëtische teksten. Het één kan niet zonder het ander, net zoals de dag alleen maar dag kan zijn omdat er een nacht is.

En dat op zich is al om te gieren. Dat ik zolang heb geloofd dat er een strijd is tussen licht en duister, en dat ik moest strijden met al mijn ego en al die innerlijke pijn stukken die me weghouden van de ‘kracht van het nu’. Het wordt ons ook met de paplepel in de mond gegeven hè, in de cinema zijn er altijd de goede en de slechten, de Dark Force en de Jedi`s, de ‘Avatar people’ en de kolonisten, de bevrijdingslegers en de terroristen. Terwijl, als je naar de natuur ziet, de dag toch geen oorlog aangaat met de nacht om langer de zon te kunnen laten schijnen? Nope! Die gaat gewoon zachtjes onder, met een kleurenfestijn van jewelste, en dan wordt de dag letterlijk nacht, zonder veel boe of ba.

Hoe de comfortzone stretchen en verder groeien…

Misschien ben ik wel wat aan`t afleiden van mijn reflectie bij mijn 34ste levensjaar. Toch, `t geeft wel een beeld op wat er de laatste weken in mijn hart en geest leeft, een groot relativeren én een grote nieuwe rust die letterlijk vorm krijgt. Door tijd te nemen om mijn leven tot nu toe te overzien, zoals een adelaar hoog in de lucht een mooi overzicht krijgt van hoe het daar beneden aan toe gaat – en zo de best mogelijke keuze kan maken, net omdat je een totaalbeeld hebt.

En dat is één van de grootste geschenken die ik tijdens de aanvang van dit nieuwe jaar en mijn verjaardag gekregen heb, om terug te kunnen kijken naar wat was, vanuit de grootste neutraliteit en gelijkmoedigheid die ik nu meester ben. Zonder spijt of schuld, gewoon zoals het is. Dankbaar voor alle ups en downs, successen en mislukkingen, wereldreizen, talrijke boeiende ontmoetingen en levensveranderende – positieve en negatieve – ervaringen. En de wil en moed om bij momenten mijn comfortzone radicaal te verlaten, of te stretchen zoals mijn vriendin me soms vertelt. Net zoals een kastanjeboom alleen maar tot uitdrukking kan komen wanneer die de harde schil van`t zaad, de kastanje zelf, doorbreekt.

Met het diepe innige weten dat, wanneer de baby kastanje eenmaal de schil doorbroken heeft, het dan ook dat is wat het is. Niet meer en niet minder. Pure eenvoud. In plaats van verslaafd te blijven aan het jezelf steeds opnieuw willen bevrijden van één of andere schil, omdat je denkt dat er altijd nog wel iets van jezelf af te leggen valt,… nog een schil, nog een een realisatie, nog een inzicht, een nieuwe uitzuivering, ooo, en nog een imperfectie, en dit en dat en… . Het geloof dat je nog steeds niet perfect bent, of ‘het’ nog niet waard bent om vanuit stabiliteit verder en verder te groeien. Genoeg daarmee. De kastanjeboom is verlost. En groeit. Vanzelf.

Zoals de dag niet zonder de nacht kan, kan`t leven niet zonder de dood…

De enige verantwoordelijkheid die ik nu nog draag bestaat uit spontane actie in het moment, in overgave aan wie ik ben. In afstemming op wat ook goed is voor de ander, en voor onze mooie aarde.

 En dan, plots, komt die telefoon ineens verschillende weken geleden. Een (achter)neef, een goede vriend, die plotseling omgekomen was bij een tragisch ongeluk. Verbijstering. Met enige weken daarna opnieuw een bericht, een vriend die de strijd tegen kanker verloren had en plotseling snel was heengegaan.

De dood maakt het leven zo kwetsbaar en fragiel. En net dat geeft het ook zo`n enorme kracht. Die op een magisch wijze werd vorm gegeven in prachtige hedendaagse afscheidsvieringen… in plaats van in een old-school katholieke begrafenis waar iedereen met tegenzin bij is zonder dat openlijk toe te geven, en uiteindelijk blij is om eindelijk aan de koffietafel te zitten, waar het echte hartelijke verbinden met familie en vrienden kan goed gemaakt worden.

Ook zo dankbaar dat ik, wat deze vrienden voor mij betekenden, heb kunnen verklanken in muziek en zang tijdens hun afscheid, als eerbetoon aan de mooie mensen die zij waren, voor hun geliefden en de wereld. De magische schoonheid van innerlijke verbondenheid gepaard te zien gaan met een oooo zooo tastbaar authentiek verdriet. Elkaar in de ogen te kijken, in de armen te nemen, en te weten, te voelen dat het goed is zoals het is. Om temidden van de pijn, onmacht en verdriet intens contact te voelen met een wereld die voorbij onze zintuigen ligt.

In één vingerknip kan`t allemaal gedaan zijn – én beginnen

De unieke ervaring om hun afscheid echt te vieren, als een eerbetoon aan het leven, aan hun leven… met, en dat vooral, een krachtig appel om het leven dat jij en ik nu leiden eens zo bewust op te nemen, daarin te gaan staan, in volle overgave. Dat naar waarde schatten, en te stoppen, boenk patat, met wat voor superficiëel gezeik wij ons soms zo makkelijk inlaten… als verscholen uitvluchten om ons leven, onze dromen en huidige verbindingen misschien nog niet eens voor de helft op te nemen.

Het kan ineens in een vingerknip gedaan zijn. Het is een realiteit, ook hier en nu. Met als goed nieuws dat, wanneer we daarmee leren leven, ten volle, het leven dan ineens zo zichtbaar wordt. Waaruit als vanzelf nieuwe keuzes groeien om bestaande verbindingen opnieuw naar waarde schatten, met in de eerste plaats de verbinding met onszelf. Zien wat er echt belangrijk is, en achterlaten dat wat we dachten dat belangrijk was, maar wat ons eigenlijk gewoon tegenhield om voluit te leven, te geven, te ontvangen en te houden van.

Wens je een fenomenaal 2014,
dat je jouw dromen mag leven,
niet alleen die van jezelf, maar
ook die van de aarde,

warme groet,

Steven
Muzikant – Componist – stevenvrancken.com
Download hier enkele exclusieve tracks!

ps: Een tiental jaren geleden ontmoette ik een Aziatische muzikant, die met een prachtig enthousiasme speelde, zo buitengewoon, dat hij eruit zag alsof hij 24 jaar was. Achteraf kwam ik te weten dat hij all bijna 40 was. Dat bleef bij mij hangen… en inspireerde me. Ik ben ervan overtuigd dat gezonde, goedhartige en enthousiaste mensen er net zo jong uit zien en dat ook blijven omdat ze daarvoor kiezen – op mentaal, emotioneel en lichamelijk vlak. Op mijn identiteitskaart staat dat ik van ‘78 ben, officiëel ben ik dus 36 geworden. Maar maanden geleden dacht ik zo… “wat als ik mezelf tot in`t diepste van mijn cellen doe geloven dat ik vanaf mijn eerstkomende verjaardag een jaar jonger word, en vanaf dan ook elke dag verjong?”. In plaats van, zoals zoveel mensen, met tegenzin naar elke nieuwe verjaardag toe te leven… enthousiast genieten van elke verjongdag, omdat ikzelf dan niet alleen je m`n cellen zo gezonder en jong hou, maar vooral ook omdat dat plezant is…

Jouw Reacties Zijn Hieronder Heel Welkom!

Reacties

Click Here to Leave a Comment Below

Boudewijn - 20/01/2014

Man, man ( jonge man) wat het je dit toch weer zo inspirerend neer geplaatst, zovele van ons kunnen zich daar perfect in herkennen, zoveel van wat je hier neer zet geef ik ook mee in de sessies die ik de eer heb te mogen delen met andere mensen, dank je wel vriend tot heel snel ( want tijd is toch relatief)

Reply
Eva - 24/02/2014

Geen ont-schilling meer nodig, enkel nog een vervelling. Omdat wat is, altijd al de perfecte staat is geweest.

Wat je trouwens gezongen hebt voor Jan en voor ons allemaal, zit nog in mijn gehoorgang. Voor mij even een rustpauze in de tijdelijke hectiek van alles. Merci daarvoor.

Liefs

Reply
Leave a Reply: